سن کے حال جویں جیؤن ورتی حالت نال پیارے مہینوال ہویا انگےارا پھڑک لگی ول چارے وڑیا آن جنون عشق دا خوف گئے اڈ سارے ہاشم عشق کئی گھر وسدے ڈوب دتے مڑ تارے
عاشق جان ولوں ہتھ دھوتے پھےر پھڑی جند بازی دھوتی ہو ردلوں سبھ حکمت حیلے دور درازی نال کباب لئی کر مچھلی خوب طرح پھڑ تازی ہاشم یار سجن دی خاطر ہوس کویں دل راضی
نصفوں رات گئی سکھ پایا شکر خدائی کر کے مہینوال ندی وچ وڑےا آس ربیدی دھر کے عاشق زور جنون عشق دا پار ہوےاتر تر کے ہاشم ملن محال سجن نوں جو ملیا سو مر کے
وڑیا شہر گھنے کر دھائی مرد بڑا بلکاری گھانوںچور ہووے شرمندہ اس دی ویکھ عیاری پہنچا جا سوہنی جس جاگہ عاجز پئی آزاری ہاشم جان گھماون عاشق یار اتوں لکھ واری
بار بےمار ڈٹھا جد اس نے جان گئی پھر کاتی موئی جاگ اٹھی جد اس نے صورت یار پچھاتی سورج درد منداں دے دل نوں لاکھ چڑھے اس راتی ہاشم کوک سنی رب صاحب یار ملے لگ چھاتی
