دلبر یار سنگار رنگیلا مت باہر ویکھ اساڈے دل بند ہویا نت ملن تنبیہاں اتے برہوں مگر پیارے درد فراق تساڈے والا ایہو ہویا نصیب اساڈے ہاشم ویکھ وظیفہ آہیں پر خاطر یار تساڈے
برہوں دور آزاری کیتے اسی پریم چغہ وچ پا کے افلاطون نہ سمجھے ویدن جے نبض پھڑے ہتھ پا کے مجنوں ویکھ حوالت میری اوہ رون بہے گل لا کے ہاشم حال سجن نوں ساڈا بھلا کون کہے سمجھا کے
تن دی چغہ بناوے دیپک تاں آن جلن پروانے بھانبڑ ہور ہزاراں وسدے پر اوس پتنگ دیوانے اپنا آپ بناوے کولے سو کرے کباب بیگانے ہاشم راہ دلاں دے دل وچ ہور جادو سحر بہانے
رانجھا ہیر نے رب کر جاتا لوک دے نصیحت تھکے آوا درد چکیٹے آکھن مینوں خویش قبیلا سکے کعبہ تخت ہزارا مائے لوک ٹر ٹر جاون مکے ہاشم آکھ ہتایو نہ سانوں اگے ملن چوپھریوں دھکے
دل وچ صبر حیا نہ مائے ونجھ کھڑیا ہوتاں چھل کے بالن بدن دلیلاں آتش اوہ ٹھاہنڈ ڈٹھی بل بل کے متراں ویکھ کیتی مترائی اج نال بلوچاں رل کے ہاشم جاہگ سسی دی بپتا جو مرگ تھلاں وچ چل کے
