دلبر ویکھ رہیا وچ چیشے اوہنوں صورت نظر نہ آوے پانی دے وچ سہی نہ ہووے جد آئینہ عکس ملاوے دیپک کول چغہ دے دھریا اوہدی چمک چمک مل جاوے ہاشم آپ ہووے لک شیشہ اوہنوں شیشہ کون وکھاوے
ہر ہر پوست دے وچ دوست اوہ دوست روپ وٹاوے دوست تاک نہ پہنچے کوئی ایہ پوست چا بھولا وے دوست خاص پچھانے تائیں جد پوست خاک رلاوے ہاشم شاہ جد دوست پاوے تد پوست ول کد جاوے
دلبر یار کہے دن آئے جد ہس ہس لے گل مل دے جو جو بے پرواہی کردا سانوں ڈاہ لگن تل تل دے تسبیح ویکھ نہیں ہتھ ساڈے اساں داغ رکھے گن دل دے ہاشم دھوون بہت اوکھیرا پر داغ نہ دل توں ہل دے
کر دی خاک تساڈے در دی سبھ دور اکھیں دے پردے کت بدھ خاک اساں ہتھ آوے بھلا آکھ دتے بن سردے کیہ سنیار بہاریوں کوڑا بھیڑے دین نہیں ایہ زردے ہاشم پہنچ ہووے در توڑی اتے عاشق کیوں جل مروے
گہری رات ہتھ چھپ جاوے اتے آن پوے جم سر کے بجلی چمک چمک من پاوے اتے برف سار مکھ کرکے خونی تیغ تیز جل ندیاں اوتھے وڑن شیر دل ڈر کے پربت ریت ایسی کر ہاشم سوہنی پھیرجائے نیں ترکے
