بوٹے سیب انار لگائے کر منصف لوگ گواہی آئی جدوں بہار پھلاندی تاں پھل ہوئے سک کاہی کھاہدی داکھ ڈٹھی کنڈ یاری جدہی ذرا امید نہ آہی ہاشم ویکھ خیال ربانے اتے اُسدی بے پرواہی
کر کر سمجھ رہیا وچ حیرت مینوں دل دا بھیت نہ آوے کدی تاں تخت بہے بن حاکم اتے کدی کنگال کہاوے کدی بخت بیدار ہووے خود جسموں اتے سبھ کجھ خاک ملاوے دیگر کون کہے میں ہاشم جیہڑا روز دوکان چلاوے
زحمت تاپ سراپوں بچدا اتے ظالم ڈاھ متراندے دارو باھجھ دیدار جانی دے اساں بہت ڈٹھے مرجاندے پلک دیار نہ حاصل ہووے تاں پے پردے مریاندے ہاشم شاہ شہید نیناں دے سوئی ہون نصیب جنہاں دے
دلبر یار کہی تدھ کیتی میرے سانس لباں پر آئے ظاہر کراں ہووے جگ رسوا اتے ہویا خاموش نہ جائے میں کر شرم وڑاں وچ ویہڑے اتے برہوں ڈھول رجائے ہاشم فیل ورے جس ویہڑے بھلا کچرک کوئی لگائے
ایت سرائے مسافر خانے کئی آو مسافر رہندے رات رہے کوئی اک پل ٹھہرے پر ہوش آئی اٹھ ویہندے آون نال ہولاس حسن دے اتے جاندے نی دل ڈھیندے ہاشم سمجھ وہار قدیمی اسی کاس پچھے دکھ کہندے
