ماؤ بیٹھ سسی نوں آکھے کیوں کملی پھیریں دیوانی مائے روگ لگو تاں جانے کیہ جانے پیٹر بیگانی جس دے نال میری جند اٹکی سوئی چھوڑ گیا دل جانی ہاشم صبر نہ آوے دل نوں میری وسری ہوش جہانی
غیرت پکڑ ناہیں جے ویکھیں کوئی کر دسو بریائی کچرک رہگ غیب بیچارا اتے کچرک کرے کمائی جتھے عقل گئی کر سودا لکھ ایس شہر وچ آئی اپنی خبر نہیں کجھ ہاشم کیہ مطلب نال پرائی
بے بنیاد کرین منیادا توں کھوہل عقل دی طاقی جس دن خرچ لہینگا سارے ایہ خرچی رہگ نہ باقی سو سمیان کریں فوجاں اتے ذرا نہ رہسیں عاقی ہاشم سمجھ بہبود پیارے توں خاکی ہیں بن خاکی
ربدا عاشق ہون سکھالا ایہ بہت سکھالی بازی گوشہ پکڑ رہے ہو صابر پھڑ تسبیح بے نمازی سکھ آرام جگت وچ سوبھا اتے ویکھ ہووے جت راضی ہاشم خاک رلاوے گلیاں ایہ کافر عشق مجازی
جس دن توڑ مراداں ٹرسیں اوہ روز وسار نہ بھائی ستھر گھت میدانے بہن جد خویش قبیلہ مائی نہ جتھے دکھ پھولیں اپنا سو دھر رنگ نہ کائی ہاشم توبت واری اپنی پھر کن کن نہیں وجائی
