بے سازاں دا ساز ہے سوہنیاں جنہاں تان نہ تکیا کوئی تو کرتان تنہا توں پالیں جنہاں کول ملے نہ ڈھوئی سن فریاد آگئے در تیرے اسیں عاجز ساتھ ستھوئی ہاشم کوک کہے در کسدے جیندا تیں بن ہور نہ کوئی
رکھا پون پرندیاں ڈٹھی جو نال یوسف دے بیتی پاس یعقوب یوسف وی بر تھا پر کسے بیدرد نہ کیتی ہوت بے ہوش سسی دے حالوں ان زہر تھلاں وچ پیتی ہاشم کس کس نال نہ کیتی ایس برہوں بیدرد انیتی
اک پل ہجر نہیں سہ سکدا تس آوے پیش جدائی دل نوں صبر آرام نہ آوے دو جا در در کرے لوکائی دل نوں صقل ہو وے ہر طرفوں تد پکڑے عین صفائی تاں کجھ بنیں آئینہ ہاشم اتے سمجھے بھیت الہی
آتش ہون برہوں دی آتش وچ تیزی بہت پچھاتی سوہنی روز ملے تر ندیاں پر سرد نہ ہوس چھاتی اوڑک ایس ہجر دے ہوزوں اوہ بیٹھ لہو وچ نہاتی ہاشم باھجھ مویاں نہیں مل دا اساں خوب صحیح کرجاتی
کیوں جمیوں کیوں پھیر ویاہیوں جم دی مار نہ سٹی ویکھ ہن حال سسی دا مائے میں پھراں تھلاں وج لٹی بے تقصیر بے دوسی عاجز میں آن بلوچاں سٹی ہاشم جان گوائیا سسی پر آس اُمید نہ ٹٹی
