مجنوں کوک کونجاں دی سنکے اس کہیا دکھ نہ پھولو دکھ جرکے مرمر کے ڈر کے تسیں یار سجن نوں ٹولو جھبدے کوک تساڈی سنسی پرجے کجھ مونہوں نہ بولو ہاشم یار چڑھاوگ سولی تسیں کنہ پریم نہ پھولو
جاں فرہاد بکے توں آئیوں اوتھوں چا پہاڑ چڑھایو میرے پیر زنجیر حیا دا اوہنوں مول نہ جا تڑایو عشقا زور نہیں وچ تیرے سچ آکھ بڑھیپا آیو ہاشم لوک کرن غم اینویں اساں بھیت تیرا ہن پایو
اے دل توں دلبر دے بدلے سو مہناں کر کر ماری جاں منصور چڑھیا سولی ایہ گل لائی کر پیاری جیہی سمجھ گئے کر سودا سبھو اپنی اپنی واری ہاشم ہور نویں گل بوٹے جد پھریاں ہور بہاری
سٹاں وار بہشتاں لوکاں جے ریس کرن دلبر دی دوزخ کون کرین برابر ایس آتش سوز ہجر دی دونویں تھوک نہیں وس میرے میں گرد تسادے در دی ہاشم راہ اجیہے پائی میں عشق تیرے دی بر دی
جس جانی بنیاں جگ جانے توں جان سوئی دل جانی کسدے نال بنے ان بنتی چھڈ میت پریت جہانی بھلکے واؤ خزاں دی وگسی نہ رکھسی نام نشانی دم خود ہو کر جا دم پورے توں ہاشم دی زندگانی
