سو آفت لکھ گھمن والی ایس پریم ندی وچ وڑیاں خاصے پار نہ اترے کوئی بن صادق صدق نہ تریاں دلبر یار وداریں ناہیں اساں درد منداں دکھ بھریاں ہاشم تاہنگ نہ جاوگ تہنڈی میرے ایس دلوں بن مریاں
پاہندی من سوال اساڈا جھب گھن سنیہا جائیں مہئیں چارے اتے چاک سداوے وچ بیلے برور کاہیں تتی ہیر اڈیکے تینوں اوہ وال کھلے وچ راہیں ہاشم آؤ نہ اؤ اساتھے پر منوں وساریں ناہیں
کتھے تخت ہزارا مائے اتے جھنگ سیال کداہیں رانجھا لیکھ ہیر دے لکھیا تان آن ملایا سائیں متیں دین نہ مڑسن مائے جیہڑے لیکھ تتی دے آہیں ہاشم ڈور پھڑے ہتھ کوئی کوئی دوس اساں وچ ناہیں
جانی جیون چار دھیاڑے ایہ دا نہ رہن بہاریں ایس چمن وچ پھر پھر گئیاں کوئی کوٹ بے انت شماریں میں توں کون وچارے کس دے کس گنتی لاکھ ہزاریں ہاشم خواب حیاتی بدلے توں قول قرار نہ پاریں
رہے بوجھا نہ بوجھی مولوں خبر رہے لوکائی اکھیں اوڑک بھڑک اٹھی نہیں رہیاایہ اگ چھپائی ککھیں ہن بھرکے مڑ ویکھاں بوجھے تاں دوزخپیسن اکھیں ہاشم ہون شہید شہادات جنہاں زہر عشق دی چکھیں
