رکھیں لاج نلاج نہ ہویں ایتھی پیر پچھاں نہ دھرناں زہر خوراک بنائی آپے آتے مرن کولوں کیوں ڈرناں چمکی خچا عشق دی پیارے ایتھے ثابت ہو جل مرناں ہاشم ایہ کمال عشق دا جو سیس اگاہاں دھرناں
جس نے اوہ گل پختہ کیتی اوہ خام ہویا وچ خویشاں لذت ہجر وصل دی ویکھی اتے کیتا حال پریشاں بر ہوں ززنبور چھرے ہر طرفوں اتے لاکھ لگاون نےشاں ہاشم ہو قربان انہاں دے جیہڑے صاحب دترد ہمیشاں
اکسے تار بہار نہ رہندی نہ اکسے طور زماناں ہر دن چال نہیں البیلی نہئیں ہر دم زور جواناں روون سوگ ہمیش نہ ہووے نہیں نت نت راگ شہاناں ہاشم بیٹھ گئیاں لکھ ڈاراں ایہ جگت مسافر خاناں
دلبر یار کہیا تدھ کیتی میری پگری جان عذاباں دارو درد تیرے دا ناہیں اساں پڑھیاں لکھ کتاباں روون جوش لگے نت اکھیاں جد بھڑکی بھا کباباں ہاشم بہت سہے دکھ پیارے کدی آمل ویکھ خراباں
دور نقاب کیتا دلبر نے اتے چمکی تیغ میانوں یا اوہ برق ابر سوں نکلی یا حور ڈگی آسمانوں ویکھ شہید ہوئے دل گھائل اتے گذرے ایس جہانوں ہاشم زاہداں زہد بھلایا اتے رہی کلام زبانوں
