جس ایہ خاک رہیا تن میرا تد دکھ سکھ مول نہ آہا بھی مڑ خک ہوئی سی اوویں کوئی روز ملن سا لاہا آؤ جانی گل لگ آساڈے تیرا عشق پیا گل پھاھا ہاشم ہوگ شناس مویاں دی سن دلبر بے پرواہا
عشق اساں نال جہیی کیتی جیوں رکھاں نال پالا دھر دھر ہوئے گنائی کملے مینوں ملدا دیس نکالا ان برہوں چھلئے چھل لیتا مینوں میں جاناں عشق سو کھالا ہاشم یار سجن سے کارن اساں پیتا زہر پیالا
ایہ یبن فوج حسن دی اتے ستی کلان جگاون عقلمنداں نوں کر منصوبے اتے وس بےدرداں پاون حاکم حکم کرن بن لشکراتے بے تقصیر کہاون ہاشم شاہ من آن اکھیں دی مت سولی پگڑ چڑھاون
سوز فراق نصیب اساڈے اسی بھا پیا دکھ بھرسان جے دن رات رہاں وچ جلدے اتے وانگ پپے ہے تاساں کر تکبےر ہووے چھٹکارا مت موت حرام نہ مرسان ہاشم طلب رہے جند جائے تایں شکت ہزاراں کرساں
سنبھل کھیت سنبھال عشق دا ہن نکلی تیغ میانوں کھا مر زہر پیاری کرکے جے لئی ہئی ایس دوکانوں سر دیون دا ساک عشقدا ہور نفع نہ عقل گیانوں ہاشم باھجھ مویاں نہیں نب دی اساں ڈھٹا بھیت قرانوں
