عشقا بال خچا وچ پاویں تاں میں انگ نہ موڑاں ذرا مکھ موڑاں تے کافر تھیواں جے سیس دھراویں ارا شوق شراب پلائےو مینوں ہن ہویا مست مقرا ہاشم نہیں رہو ہن توہیں ہن میں وچ میں نہ ذرا
نہ بن شیخ مشائخ پیارے نہ پہن لباس فقر دا بن گھایل مر دل دی پیڑے ایہ' توں دام مکر دا توڑ خودی خود بینی نفسوں اتے چاکر رہو دلبر دا ہاشم درد جگر وچ بوٹا کر گریہ نال پرور دا
چندا چمک وکھال نہ سانوں اتے نہ کر مان ودھیرا تیں جہے لکھ چڑھن اسانوں پر سجناں باھجھ اندھیرا جس ڈٹھےا دل روشن ہووے اوہ حسن نہیں اج تیرا ہاشم ناھجھ تساں دلھ پایا جھب آمل ساجن میرا
گئی بہار خزاں دی آئی جھب آکدی گھت پھیرا چریں وچھنیاں دے گل مل کے زور لگائےو تھوڑا کرسی پےڑ کلےجہ دکھسی ہویا درد تیرے وچ پھوڑا ہاشم ہون پیارے دشمن جیہڑے گھتن درد وچھوڑا
مائے بیٹھ اکھیں وچ ویکھیں مینوں چاک لہیا کجھ دسدا بیلے مگر تنہاں دے چیرے جیندا نام نہیں پت کسدا کھیڑے چھوڑ ماہی در پائیو کوئی شان لگاس نہ جسدا ہاشم پیڑ تسے تن ہووے کوئی گا دکھاوے جسدا
