بے بنیاد جہان پچھانے اتاں جوش کرے دل میرا چاہے ترک کیتی ہر طرفوں اتے کرے گیان بتیرا پر ا یہ حرص ہوا جہانی بھیڑا توڑن بہت اوکھیرا ہاشم نیند او گھاڑ سویرے نہیں دسدا سون بکھیڑا
قابل قدر معشوق جے ہووے تاں عاشق نوں لے تر دا ثابت چشم رہے دلبر دی تاں ویکھ عاشق جل مر دا اک چا ہے اک مول نہ چاہے اوہ ہر گز نیؤں نہ سر دا ہاشم مول مرے نہ سپاہی جتھے قدر نہیں کوئی کر دا
کافر قہر نزول وچھوڑا ایس دلبر یار سجن دا ترسن نین نہیں وس چلدا اتے دل وچ شوق ملن دا زحمت اےس نہیں بھروسا مینوں اکدن ہور وبچن دا ہاشم باھجھ عمل مر جاندا بھیڑا عملی ایس ملن دا
شیریں نام دہرایا شیریں ' پر کوڑی زہر ہمیشا دیندی زہر پیالہ بھر کے نت خون کرن دا پیشا اک گھٹ لے فرہاد بےچارا اوہ مار مویا سر تیشا ہاشم پیار محبوباں والے اتے گُل گل دررگ ریشا
جس دن شہر محبوباں والے' کوئی عاشق پیر دہر نیدا جان خوراک بناوے غمدی اتے پلپل سول سہیندا سیس اتار پیالہ کر کے اتے لے ہتے بھکھ منگیندا ہاشم ترس محبوباں آوے اتے تاں کجھ خیر پویندا
