335۔ اٹھکھیلئے سہتی نوں کہے رانجھا کوئی وڈی توں شوخ نیکار ہیں نی لوگ کرن فقیراں دیاں خدمتاں نہ کہی نڈھی تُوں برئیار ہیں نی ویکھ بُوٹیاں میریاں بھُل نائیں کجھ منگ لے جو طلب گار ہیںنی چوداں سدیاں دا دھیان گیان مینوں میرا مُقبلے نال پیار ہیں نی 336۔ اینویں جھگڑدا سہتی دےنال رانجھا نال حیلیاں وقت لنگھاوندا ہے ہیر لکھ نہ سکیا یار تائیں جوگی ہوئے کے بھیس وٹاوندا ہے اُچا بولناں سہتی تے راولے دا مُولے ہیر نوں بھلانہ بھلاؤندا ہے غصے دوہاں پر ہیر سیال ہوئی مُقبل ظاہرا آکھ سناوندا ہے 337۔ اٹھکھیلیا وہمیاں راولا وے کہیا آن بازار لگایا ئی ایس سہتی نُوں مُول شعور نائیں جس چیر تینوں مُڈھ پایا ئی میرا درد ونجاوندا کسے کولوں گھر کتنیاں تھوں لُٹوا ئی مُقبل ہلے تاں کہناںدرد میرابنیاں جیؤ دا بھیت سُنایا ئی 338۔ رانجھا ہیر نُوں آکھدا دس مینوں توں منہ کیوں بُرا بنایا اے ترس آئیے سی ویکھ پئی تینوںاس واسطے میں فرمایا اے پچھوں تاوسیں بہت اس وقت تائیں پھیر گزریا ہتھ نہ آیا اے رہناں اساں نہ مُول ہے ہتھ ایتھے مُقبل جیؤ دا بھیت سنایا اے 339۔ رانجھا ہیر نوں ایہ جواب دے کالے باغ بیٹھا جأ مار دُھواں بھیت دلے دا کسے نوں نہ دیندا عشق ہیر دا رچیا وچ لواں رانجھے کھاؤنوں پیؤ نوں ترک کیتی کائی کم جے کسے دے نال کواں شوخی مُقبلے دی بہت گرم ہوئی پیر ظاہراکرو کریان رواں رفتن زنان کھیڑیاں برائے بازی بصحرا وگدشتن اوشان
