325۔ بھات کھانئیے گرب گہلیئے نی رانجھا آکھدا موڑ کے رکھ چیناں پائی خیر مینوں اگوں مِلے دُوناں جو کجھ ایس جہان تے خیر دیناں دہ دیناں تے ستر آخرت نُوں ملگ تنہاں نُوں جنہاں نے خیر دیناں مُقبل خودی گمان نوں چھوڈ میاں دہسیں جرم تے کرم دا کھرا ہیناں 326۔ سہتی آکھدی مکریاراولاوے کہے ترکھڑے دین الاوندا ہیں لے کے بھکھیا کریں چترائیاں وے تُوں تاںکسے نُوں بھلانہ بھاوندا ہیں حُسن تکدا پھیریں تُوں جٹیاں دا خیر منگنے دے پج آوندا ہیں خیر دینی ہاں مُقبلا لیں نائیں میرے نال کیہ رویاں لاوندا ہیں 327۔ نک وٹ کے سہتی توں رانجھے نے چیناں کاسے دیوچ پوا لیائی کاسے مار کے تھڑے دینال بھنیں چیناں خاک دے نال رولایا ئی لگا بیٹھ کے مچلا چگن چگن چیناں کہیا مکردا فن بنایا ئی چیناں چگے تے ہیر دے ول ویکھے مُقبل عشق نے بہت دُکھایا ئی 328۔ سہتی آکھدی ہور لے جا چیناں کہیا راولا پٹناں پایا ئی کوئی کہی بلاہیں چھوڈ کھہڑا کناں وچ کیہ شور مچایا ئی اُٹھ راولا خیر دے نال ایتھوںنہیں تے لوہڑا نہیں آیا ئی آکھے لگ جا توں مقبلا جاء ایتھوں اسی واسطہ رب دا پایا ئی 329۔ رانجھا آکھدا دسیا گروہ مینوں ڈُلہے طعام نہ چھوڈ کے جاوئیے جیؤ دانہ ہک جے زمین تے نظر آوے نال پلکاں دے چاء اُٹھاوئیے جیؤ خُوبی حُسن دانہ گمان کرئیے جیؤ کسے دا ناں ترساوئیے جیؤ پیارے مقبلے جہیاں جوگیاں نُوں دیدار وی بھکھیا پاوئیے جیؤ
