320۔ رانجھا ماریا ہیر دے عشق دا جئیوگلی گلی الکھ جگاؤندااے کوئی کجھ آکھے کوئی کجھ آکھے عاشق جان کے مست کرجاوندااے اک آکھدا عاد دا ناتھ جوگی تازے سجرے کن پڑواندا اے مُقبل دسدا کھڑا ملوک جہیائیے دا عدے بھیس وٹاوندا اے رسیدن رانجھا بکوچہ ہیر بطور گدایان 321۔ پنج ست گھر منگ کے کھیڑیاں دے رانجھا ہیردے ساہورے جا وڑیا ہیر سامنے رانجھے نوں نظر آئی آتش عشق دےنال غریب سڑیا رانجھا عقل تھیں ہوئے بے ہوش جاندا دیوانیاں دااوس طور پھڑیا لکھ جتن کرے چنگا نہ ہندا جنہوں مُقبلا بر ہوندا ناگ لڑیا 322۔ کہی رانجھے نُوں پہل الکھ جا کے پُچھے سُکھ ہیرے کرے سوال میاں سدا رانجھے دا مُول نہ سمجھیا سُو ہیر پئی ہوئی بُرے حال میاں سہتی آکھدی گھُور کے راولا توں کتھ کھہندیوں ہیر دینال میاں مارے عشق دے کن پڑوایونی نہیں چھپدا مُقبلا حال میاں 323۔ گھروں لیائیکے بھکھیا پاء مینوں مال مست انوپ عیار ہیں نی رانجھے سہتی نوں کھڑک جواب دتا کوئی وڑی تاں بے اعتبار ہیں نی مینوں نواں فقیر پچھاننی ہیں کوئی بری بے سمجھ گوار ہیں نی خالی مُول نہ بھیج توں مقبلے نُوں بہت عقل شعور طرار ہیں نی 324۔ سہتی رانجھے دے حال پر رحم کیتا لیائی بھر کے چینے دا تھال میاں کہندی جٹ فقیر ہیں راولاوے نہیں سکھیا کرن سوال میاں تیرا بھید سارا اساں لکھ لیا نہیں چھپدا رنگ تے حال میاں گھِن خیر تے ونجھ شتاب ایتھوں مت مُقبلا پوے زوال میاں مقابلہ سہتی بارانجھا برگدائی
