310۔ رانجھا روئیکے آکھدا ناتھ تائیں مینوں جوگدا راہ بتائےے جیؤ دُنیا چھوڈ فقیری نوں تک آیا میرے ٹھیکرے بھکھیاپائیے جیؤ لیکے استرادرد فراق والا درد مند دا مونڈ منڈائیے جیؤ گورکھ ناتھ دے واسطے مُقبلے نُوں کن پاڑ کے مُندراں پائیے جیؤ 311۔ جوگی آکھدا رانجھے نُوں جان میری آنویں ایسی خیال تھوں باز میاں جوگی ہووناں خالہ دامال ناہیں رنگا رنگ دے سوز گداز میاں رَد خلق ہوکے گزران کرنی ایتھے ہن ایہ نعمتاں ناز میاں ایتھے منگ کے ٹکڑا کھاوناں ہے مُقبل رب غریب نواز میاں 312۔ درد دُکھ میں ہیرے تے جھل لیا رانجھے ناتھ نوں ایہ سُنایا ہے تُسیں اپنے دل توں کرودیا میں کرم لکھیا سوئی پایا ہے پیر دھوساں تیریاں چیلیاں دے میں تاں خودی گمان مٹایا ہے مُقبل ربدا فضل جد آن ہویا تدوں ناتھ جوان بُلایا ہے 313۔ جوگی آکھدا رانجھیا جان میری ناہیں جوگ کماونا سہل میاں ایسے وچ تیرا کجھ بھلا ہوسی جاکے ماپیاں دی کرٹہل میاں جوگی ہوئے جو مر رہے جیؤندے جئیوچھڈ خودی گمان تے جہل میاں جوگی ہوئیکے مُقبلا وٹناں کیہ گھر چھوڈ کے ماڈیاں محل میاں 314۔ رانجھا آکھدا چھڑا چھنڈاک ہاں میں نہیں جیوندا ماں تے باپ میرا شربت جوگ دا گھول پلاؤ مینوں تائیں اترے ناتھ جی تاپ میرا تُساں دھوتیاں اترے کم میرے تساں دھوتیاں اُترے پاپ میرا دل غیر تھیں چائے اُٹھایامیں مُقبل رب دا نام ہے جاپ میرا
