296۔ مینوںقسم خدائیدی لکھے رانجھا تیرے نال نائیں میں مُول رُٹھا تیرے تکھڑے نین کٹاریاں نے میرا جیوناں وسرے جائے کٹھا تُوں تاں ساہورے جاء مواس ہوئیوں پھراں ہکڑے دیس پردیس مٹھا تُساں مقبلے نُوں برباد کیتا میرے طالع ہوئے جو رب ترٹھا 297۔ ہیرے بھا جلایا تن میرڑے نُوں تینوں آکھ کھاں ہتھ کیہ آیا اے میں تاں اپنے قول تے دیواں پہرہ تیرا انت نہ میں ازمایا اے کسے ویلے دا ماریا رہیا ہاں میں دانے پانی کیہ پکڑ بٹھایا اے مقبل جیوندے جیو اکوار تیتھے آن پہنچیاں رب جے چاہیا اے 298۔ رقعہ لکھ کے رانجھنے بند کیتا ہتھ باہمنے دے پکڑاؤندا اے اک اشرفی سروپا خاص دے کے ایہہ باہمنے نُوں فرماوندا اے جیہا تُدھ میں نال احسان کیتا تیرا اجر نہ دیویا جاوندا ے مقبل خوشی رہناں ہردے وچ ساتھوں سانوں داغ تُساڈڑے نانوں دا اے 299 ۔ دادا ہیر نوں بعد سلام آکھیں کجھ جیؤ تے مُول نہ لیاؤنائیں شام شام میں رنگپور کھیڑیاں دے خاطر ہیر سیال دی آونا ئیں چوری بھائیاں تے بھرجائیاں تھیں راتو رات میں اُٹھ سدھاونائیں مقبل یار دے پیراں دی خاک دا میں سُرمہ اکھیاں دیوچ پاؤنائیں 300۔ بہمن ہؤ وداع اُٹھ رانجھنے توں پہنچافزلیں رانگپور کھیڑیاں دے خط لیائے کے سہتی دے ہتھ دیندا سنوں معاملے جھگڑے چھیڑیاندے سہتی ہیر تے خط پہنچاوندی ہے پھرے بھٹکدی نال سبھیڑیاندے ہیروا چکے خط محظوظ ہوئی مُقبل گاوندی راگ سنہیڑیاندے
