291۔ رانجھا وارنے جاوندا بہمنے دے گھر اپنے جاء بہاؤندا اے پکوائیکے آپنیاں بہمناں تھوں اوسنوں کھنڈ تے کھیر کھلاوندا اے رنگا رنگ دیاں لیف نہالیاں تے پاس اپنے چاء سواوندا اے لوکاں ستیاں اُٹھ کے رات ادھی مُقبل عقلدادیوا بلاؤندا اے 292۔ رانجھا ہیر دے خط توں بیٹھ گوشے زاری روئیکے لکھے جواب میاں سُن کے سوز گداز رنجھیٹڑے دا سینہ ہووندا بھُج کے کباب میاں کوئی لکھیا پڑھے جو عاشقاں دا ہندا مست بغیر شراب میاں جو کجھ ہیر نُوں بینتی لکھے رانجھا مُقبل آکھ سناؤ شتاب میاں 293۔ تیرے عشق تُوں آفرین جٹئے نی قول اپنا پال وکھایا ئی اج گھڑی سُلکھنی سوز دی ہے تیرا سکھ سنیوڑا آیا ئی نیوں لائیکے کُجھ نہ وٹیا اے ایتوں جگ توں چاک سدایا ئی کجھ تیرا بھی جٹئے وس نائیں کیتا اپنامقبلے پایا ئی 294۔ تیریاں اکھیاں برہوندیاں کاتیاں نے لڈ باولئیے البیلئے نی نیوں لائیکے شہر توں نس گئیوں گل خام ہے انگ سہیلئے نی سینہ پچھ کے لون چھوہاونی ہیں مان متے گرب گہیلئے نی روندا چھوڈ کے کھیڑیاں نال گئیوں مُقبل ایتنی ایہ گہیلئے نی 295۔ ہیرے برسدے نین جیؤ مینہ میرے کوئی عمر دا رووناں پایا ئی تیرے نال لیکھا درگاہ میرا تیرے عشق نے بہت دکھایا ئی کہیں کجھ تے کجھ کماونی ہیں انویں آپنا حال ونجایا ئی جچر جان ہے سرے دے زور کرناں مُقبل یارنے جو فرمایا ئی
