266۔ کر کے وضو شتاب نماز پڑھدی فارغ ہوئیکے عاجزی بہت کر دی غم دُکھ تے سُول ہزار درداں تیر نِت کلیجے دے وچ جڑ دی ربا رکھ شرم حیا میرا اہناں ویریاں تھیں میں تے پئی ڈر دی ربا لیں چھڈا تُوں مقبلے تُوں نہیں ویلڑے کسے ہیر مر دی 267۔ کھیڑا پلہنگ تے آئے دراز ہویا غم فکر اندیشڑا دُور کیتا باہوں پگڑ فرشتیاں چُک لیتا ہڈی پسلی بھن کے چُور کیتا اکو ضرب لگا کے سخت دیہی سُولی چاڑھ مانند منصور کیتا ہن آیا ہے مْقبلا پیش تیرے کسے وقت جو کوئی غرور کیتا 268۔ توبہ توبہ پُکاردا اُٹھ نٹھا ہائے ہائے پُکاردا گھریں آیا رہیا عقل شعور نہ مُول میرا جدوں ہیر دے پلہنگ تے پیر پایا پچھوں تاوندا وقت وہاوندے نوں جدوں ہیر نوں جائیکے ہتھ لایا ایہہ ہیر ہے حق رنجھیٹڑے دا مُقبل حُکم درگاہ تھوں ایہہ آیا 269۔ سہتی آکھدی پچھدی ہیر تائیںکس ماریا سیدے نوں دس کھاں نی میں آئی ہاں واسطے پُچھنے دے گھنڈ کھول اکھاں میں نال ہس کھاں نی گل اپنے دلے دی دس مینوں خوشی ہو گھر کھیڑیاں دس کھاں نی کر شکر خدائیدے بہت ہیرے سیدے مُقبلے توں مت نس کھاں نی 270۔ ہیر آکھدی سہتی نُوں قسم تیری تینوں سچ دی گل سناونی ہاں مینوں خبر نائیں ایس کم دی نی میں تاں قسم قرآن دی کھاؤنی ہاں میں اُٹھی ساں پڑھن نماز تاں میں تینوں آکھ بیان بتاؤنی ہاں پلہنگ پیا خالی میں تاں آن سُتی مُقبل قسم قرآن دی کھاؤنی ہاں
