248۔ تیل چوہ کے پلہنگ وچھاء آئیاں سیدا ہیر دے نال سُلاونے نوں باہوں پکڑ بہاوندیاں جا سیاں گلاں کر دیاں من پرچاونے نوں بیڑی پان دی چب کے سیدا بیٹھا مُشک لاوندا ہیر دے پاونے نوں سہتی ہس کے آکھدی مُقبلے نوں رکھیں شیرنی ہیر دے کھاونے نوں 249۔ مِٹھی نائین آکھدی ہیر تائیں اوپر پلہنگ دے جائیکے بیٹھ ہیرے لاہ کپڑے اپنے رکھ سارے اُٹھ سیج وچھائے کے بیٹھ ہیرے مل وٹنا ہار سنگار سارا ہور مُشک لگائیکے بیٹھ ہیرے سیدے مُقبلے یار پیارڑے نوں جان دے نال لائیکے بیٹھ ہیرے 250۔ سُتی ہیرجاں جائیکے پلہنگ اُتے پچھوں لگا ہے سیدے دا دا میاں لاچار ہو ہیر حیران ہوئی جائے سوندی پلہنگ تے جا میاں جُتی لاہ کے پلہنگ تے لت دھردا دل اوس دے وچ سی چاء میاں باہی بھج پئی ہیر وچ موج آئی مقبل کردا ہے ہائے ہاء میاں 251۔ پیر سج گیا بہت درد ہوئی خلقت آوندی سیدے دے ویکھنے نوں اک آکھدی گھٹ کے سنگھ نہنوں،اک دین صلاح پیر چمنے نوں ملن تیل تے اَٹ دا سیک کر دے دید آندیونے دارو دسنے نوں دُعا ہیر دی رب قبول کیتی کُڑیاں آندیاں مقبلا ہسنے نوں 252۔ مٹھی جائیکے رانجھے نوں خبر کر دی ہیر آکھدی سبہ نکاح میاں رب کیتے نے کم آسان ساڈے دشمن ہوئے نے سب تباہ میاں ملناں تیرا تے سانوں ہے کھرا اوکھا اُٹھ تخت ہزارے نُوں جاء میاں زندہ رہے تاں ملاں گے مُقبلے نُوں مر گئی تاں نپہ خدا میاں
