243۔ پانی وار کے چھنی دے وچ پیتا سس ویکھ کے بہت نہال ہوئی جیہا پت سی رب نے نونہہ دتی دیکھ دوہاں نوں بہت خوشحال ہوئی اک مُہر روپیڑے جمع دتے سر چُم کے بہت خوشحال ہوئی مُقبل کھا کچیچیاں جیؤ اندر ہیر حال تھیں بہت بے حال ہوئی 244۔ سہتی آکھدی بھابیئے ہو راضی تیرے ناؤں توںجان ننان واری اکھیں کھول کے ہیر نے نظر کیتی بھل گئے شعور تے عقل ساری رنگ زرد ہویا اُٹھ گئی زردی درد دُکھ نے چائے ٹپکا ماری مُقبل عشق رنجھیٹے دے وچ سینے لایا تک کے ہجر دا تَبر کاری 245۔ چُوری کُٹ تیار کر کھیڑیاں نے ونڈی سب قبیلڑے خویش تائیں جو کوئی بُوہے آیا نانکیاں بھی راضی کیتا گنگال درویش تائیں جتنا چیز سامان ویاہ دا سی خوشی ہوئی تمام دل ریش تائیں مُقبل اوڑک ہے ہویا ویاہ چنگا صاحب دیندا ہے رزق ہمیش تائیں 246۔ سہتی ہیردے پاس کُٹ لیائی چُوری روغن میدا تے کھنڈر لائیکے جیؤ کر منتاں عاجزی پوے پیریں کھاتویں ہیر توں رَب تہائیکے جیؤ تیرا فکر اندیشڑا دور ہووے سیدے آندی ہیں توں پرنائیکے جیؤ مُقبل ہیر نہ کھاوندی ہے چوری جان پُہنچی ہے لباں تے آئیکے جیؤ 247۔ رات پئی تے ہیر نے ساز وضو پڑھ نفل بھی رات گزاردی ہے دُعا منگ کے اپنا حال آکھے وچ دلے دے لیکھ بچاردی ہے رکھیں ربا توں شرم حیا میرا وچ دلے دے ایہہ چتار دی ہے رکھی ہوئی امانت ایہ پاس میرے مُقبل ہیر رنجھیٹڑے یار دی ہے
