218۔ قاضی لے جواب بھی اُٹھ گیا جاء چوچکے نوں سمجھاوندا ہے دو شاہدتے اک وکیل کر کے ناحق دا حق بناوندا ہے ڈر دا مُول نہ خوف خدائیدے توں جان بُجھ کے دغا کماوندا ہے آکھ مُقبلا لیکھ درگاہ نُوں جیؤ جیون مرن جمن ایہ مٹاوندا ہے 219۔ اک بہور تازی سروپا خاصہ سو روک روپیڑا پایو نے نال منجھ سی اک انعام دے کے من قاضی دا جائے منایونے سُرخ اشرفی پنج سے روک ٹکا دُونا ایس تھیں مہر سُنایونے اَجو کھیڑے نُوں ملن دوہائیاں جیؤ مُقبل ہیر نوں پَرین لیایونے 220۔ نام ڈوم براہمن تے ہور لاگی ہتھ جوڑ کے دیہن دعا میاں دتے سے روپئے وی روک اہناں من لاگیاندے ہویا چأمیاں خوشیاں مان دی کر دی عیش عشرت کیتا اپنا فضل خدا میاں مقبل چھڈ خیال توں لاگیاں دا گل قاضی دی آکھ سنا میاں 221۔ قاضی نال اقرار جو کیتا چُوچک دو مجھیاں جھوٹ منگاوندا ہے دو مجھیاں قاضی نوں سونپ دیوی پھیر اپنا حال سناوندا ہے تیرا ہویا غلام میں باہجھ دماں ویچ لیو جے تساں نوں بھاوندا ہے مُقبل کیتا احسان جو نال میرے ساری عمر نہ مُول بھلاوندا ہے 222۔ خاطر جمع کر سی بہے منجیاں تے لاہ دُکھ اندیشہ تے سب بھارا اجو کھیڑے نُوں ہن ودھائیاں جی بھا ہیرتے رانجھے دے پیادھاڑا ڈھا ڈی گاوندے راگ مناوندے نے فکر وندکنگالاں نُوں کیتا واڑا گھتن بکرے طعام پکاوندے نی مُقبل کھان آیا بہہ جگ سارا
