163۔ ہیر آکھدی قول توں پھراں جے میں بُرے حال ہو مراں نمرود میاں مینوں ہوئیاں سب آدس گلاں دل وچ رہنا خوشنود میاں کُل جی جامہ تیرے پاس کیتا تیرا درس میرا مقصود میاں تیتھوں جیوندی مُکھ نہ موڑ دی ہاں مُقبل موئی نوں بھیج دور میاں 164۔ رانجھا ہیر سیال توں وداع ہویا زاری روندی اُٹھ کے گیا بیلے لگا ٹکراں مار نے جائے اوتھے جتھے ہیر سیال دے نال کھیلے دلوں آکھدا یار ہن جدا ہویا جے چاہے آپ خدا میلے مُقبل طعام نہ رجدا عاشقاں دا نینیں نیند نہ آوندی کسے حیلے میاں 165۔ رانجھا حال تھوں ہوء بیحال گیا رہیا صبر قرار بیزار تھوں جی سُدھ بُدھ جہان دی بھل گئی منہ موڑیا یار عیار تھوں جی پیر نام رسول دے بخش مینوں منگے رب رحیم غفارتھوں جی انا الحق کہندا منصور وانگوں مُقبل ذرا ناں سنگدا دار تھوں جی 166۔ غم رانجھے دے کملی ہیر ہوئی کیتا رانجھے نوں ہیر دے عشق جھلا ہور دُکھ تھیں سُول ہزار چنگا پر ایس وچھوڑے تھوں مرن بھلا گھر جائیکے مانوں نوں ہیر کہندی میرے دُوتیاں دے سر پیا کھلا مائے ہیر وچھوڑیاں رانجھنے تھیں مُقبل رب تھیں پاوینا خیر سلا
167۔ ملکی ویکھ کے ہیر دا شوخ دیدہ چُوچک سیال نوں جاء سمجھاوندی ہے جو کجھ ہیر تھیں سخت جواب سُنیاں انویں آن کے تُرت سُناوندی ہے دھیاںہور ناں دیاں ساڈی واہ جمی مولے کسے توں وہم نہ کھاوندی ہے تھاں مارئیے مُقبلا ہیر تائیں نہیں اساں توں لنگ لہاوندی ہے
