143۔ ہیر چوڑیاں بھنیاں وال کھوہے روندڑی رنگ وٹایا سُو تلیاں پاڑ دی ہتھ مروڑ دی نوں مُولے صبر قرار نہ آیا سُو بھَنی گئی پھر رانجھے دے پاس جٹی نال شوق دے انگ لگایاسوُ تاپ رانجھے دا مقبلا گیا کتھے جدوں ہیر نے مُکھ وکھلایا سُو 144۔ رانجھا آکھدا عاشقاں صادقاں نوں ہیرے شہرتاں دی پرواہ ناہیں جنہاں مُڈھ دے یار نوں کنڈ دتی ڈھوئی تنہاں نوں وچ درگاہ ناہیں جنہاں صدق ثبوت ایمان تنہاں قول توڑنے جیڈ گناہ ناہیں مُقبل اپنے قول تے دیگ پہرہ پر ہیر دا کجھ وساہ ناہیں 145۔ ہیر آکھدی حیل کے جان رانجھا تیتھے چُوریاں کُٹ کے لیاونی ہاں لکھ پگڑیاں تہمتاں جیؤ رانجھا میں تاں چاک دی چھوسداونی ہاں ادھی رات نوں جھل کے چھیڑ رانجھا تتی موت قبول کے آونی ہاں جے کر مُقبلا اُٹھ کے زہر دینویں مِٹھا کھنڈ توں جان کے پیونی ہاں مشاہد کردن ہیر،ہیر ورانجھا بہ یکجا وغضبناک گستن او 146۔ بھائی ہیر دا نام سُلطان جس دا بیلے شیر شکار نوں آیا اے رانجھا ہیر سُلطان دی نظر پوندے اُسدے جیؤ تے قہر بی آیا اے فکر کیتا سُو دوہاں دے مارنے دا لوکاں منتاں نال ہٹایا اے مُقبل ہیر نے رانجھے داحال سارا مانوں باپ نوں آکھ سنایا اے 147۔ کہندا ہیر دا بُرا حال دسے نڈھی چالیوں باز نہ آوندی اے اج کل اساڈاڑا رنگ جاسی ستاں پیہڑیاں نوں ننگ لاوندی اے نال چاک دے جاوسی اُٹھ نڈھی ویلا تکدی وقت لنگاوندی اے اُسنوں کہو جو چالیوں باز آوے مُقبل خلق نوں بھلی نہ بھاوندی اے
