138۔ جا آکھیا ہیر نے مانوں تائیں ملکی چوچکے نوں سمجھاوندی ہے باراں ورہے دی رانجھے دی طلب ہوئی کڈھومال دواونے آوندی ہے ہُن جامناں توں چاک ناہیں ایہہ گل سانوں بھُلی نہ بھاوندی ہے چوچک آکھدا جائیکے سد لیاو ملکی مُقبلے نوں سد لیاوندی ہے باز داشتن چوچک رانجھا را 139۔ ملکی آکھدی بخش گُناہ ساڈا کجھ دل تے مُول نہ لیاونا ئیں ماپے پتراں نوں لکھ آکھدے نے تساں کھٹناں تے اساں کھاونائیں اٹھ جائیکے خبر لے مجھیاں دی شام شام کر رات نوں آونا ئیں مُقبل مُڈھ قدیم دایار رُٹھا سیاں ِمنتاں نال منیائیں 140۔ رانجھا مجھیاں چارنے اُٹھ ٹُریا پچھوں ہیر بھوتہالی آوندی ہے میرا مرن جیون تیرے نال سوجی میاں خلق پئی پھیں بھاوندی ہے دسیہن اپنے رانجھے نوں ہیر جٹی چُوری مہر دے نال کھلاوندی ہے پیارے مُقبلے دے نال بیٹھے گوشے رو رو اپنا حال سُناوندی ہے 141۔ مینوں تتی نوں بہت تپاء ناہیں جیون جوگیا ویکھ احوال میرا کئی برہوں قصاب کباب وانگوں اجے چھڈدا نہیں خیال میرا بھانویں جان نہ جان قربان کیتا تیرے نام توں جان تے مال میرا ایہ لگی دی مُقبلا شرم تینوں منیں نام خدائیدے سوال میرا 142۔ اک روز رنجھیٹے نوں تاپ چڑہیا کہیا ماہیاں ہیر نوں جائیکے جی خیر رانجھے دی منگدی ہیر جٹی اگے رب دے ہتھ اُٹھائیکے جی سراپنا واریا رانجھے توں گھولیا سب قبیلڑا جائیکے جی مُقبل یار سلامتی لوڑ ناں ہاں سارے خلق نوں کہے سُنائیکے جی
