133۔ چوچک رانجھو نوں چاء جواب دتا ایتھے نہیں تساں دا تھاؤں میاں اسی مجھیاں نوں چروالیساں من بھاؤندے سوئیلڑے گاؤں میاں نڈھی ہیر نوں تُدھ بد راہ کیتا ڈوبا جھنگ سیالاں دا ناؤں میاں اوسے رُکھدا مُقبلا بُرا منگیں جس رُکھ دا میوہ کھاؤں میاں 134۔ رانجھے سنیں اُولا نبڑے چوچکیدے رنگ چہریوں لدسدھاوندائی رانجھا نظر نہ مُول اُتانہہ کردا مونہوں بولدا بہت شرماوندائی نیویں دھون کر کے پیا زمین کھودے کرئےے گل نہ مُول دہراوندا ئی مقبل باہجھ ملامتاں مُقبلے نوں مزہ عشقدا مُول نہ آوندا ئی 135۔ چُوچک رانجھے توں مجھیاں کھوہ لئیاں کاماں ہور شتاب منگاوندا اے وس رانجھے دا مُول نہ چلدا اے انہوں جان تے ہیر تے جاوندا اے مجھیں کھس لئیاں تیرے باپ ہیرے اوہ سُنیں نہ بات سمجھاوندااے ہیرے کسے دا ہوسداؤساں میں مُقبل خاطر تلے نہ لیاوندا اے 136۔ ہیر آکھدی رانجھے نوں جان میری تیری بندی ہاںجچر میں جیؤنی ہاں میرے مرن تے جے رضا مند ہونویں زہر گھول پیا لڑا پیونی ہاں میاں ہور تے بندی نُوں یادناہیں جامہ عشق تُساڈے دا سیونی ہاں مُقبل جا رہسیں دل رکھ ساڈا منت وار غریبنی ہوونی ہاں 137۔ ہیر رانجھے دا جیؤ دھرائیکے جیؤ زاری روندی ماں دے پاس آئی مائے چاک توں باپ جواب دتا ناہس ایس کیتی تقصیر کائی مائے بہت میں تھانوں اشراف تائیں دل صاف نوں تے نہیں غم کائی باراں ورہے کیتی مُْقبل چاکری نے حق منگدا دیہ تاں اُٹھ جائی
