113۔ جائے آکھیو عاجزی مہر تائیں تُساں کیتا ہے کرم فُقیراتے جا پہننی ہے شرم دی پگ میری ایس کم تھیں عرش مُنیراتے نا ہندا ہے مُول بیان اس دا ہے کرے زبان تقریر اُتے مقبل تُساں نے پار اُتارناں ہے میرا آسرا اَنت ہے پیر اُتے 114۔ اَجو کھیڑے نے عاجزی لاگیاںنوں سب اپنے حال دی کہہ سنائی میں تُسانوں مُول نہ کُجھ دِتا میری رکھنی شرم ہے تساں بھائی لاگی شگن دوائیکے کھیڑیاں نُوں کیتی جھنگ سیالاں دی اُٹھ دھائی مُقبل خوشی ہوئے دل ماپیاں دے سینے ہیر سیالدے بھاہ لائی 115۔ ہویاردیا ہیر دے ماپیاں دا پاندہ سد کے ساہ سد وکھایونے جو کُجھ ہیر نوں کھیڑیاں بھیجیا سی میکے سورے سد وکھایونے میراسناںآئیاں خبر سُن کے گاون سوئیلے ڈھول دُجایونے دل مُقبلے دا چاء توڑیونے گل ہیر دے چھرا چلایونے
آگاہ دادن سہیلیاں ہیر را از شادی اووملُول شُدن ہیر 116۔ سُنیاں ڈھول آواز سہیلیاں نے کہن ہیر نوں جائے ودھائیاں جی دن پندرہ نوں ہوس جنج تیری سیدے کھیڑے نوں برتہائیاں جی ہیر چاکدی یار سہاونی ،میں پلے سیدے دے ماپیاں لائیاں جی پیارے مُقبلے دا کجھ وس ناہیں تقدیر نے بنھ چلائیاں جی 117۔ ہیر آکھدی مرد گھمایؤنی کہی غیب دی چھری چلائیا جے اچن چتیڑے چُپ چپا تڑی نوں جھولی چنگ فراقدا پایا جے سُکھ سیج میں رانجھنے دے نال سُتی کہی مار کے لت جگایا جے ہیر نوںسہیلیوں مُقبلے دا غیر محرماں نال رلایا جے
