92۔ رانجھا آکھدا نام خدائے دے میں دتا کیدو نُوں چورماں چا ہیرے تیرا خیر ہویا سانوں جس ہویا ٹلی دوہاں دے سروں بلا ہیرے ایس وچ تیرا کُجھ بھلا ہوسی مِٹھا بول تے خیر کما ہیرے مُقبل یار ملایا رب مینوں شکر ونڈ کے پیر منا ہیرے 93۔ ہیر رانجھے توں کیدو دا نام سُن کے پریشان ہریان غمناک ہوئی غصہ کھائیکے کیدو دے مگر دوڑی دُھوڑ دُھپ دینال ہلاک ہوئی وچ راہ دے کیدو نُوں جا پھڑدی گھن چورماں تہمتوں پاک ہوئی گھن چورماں رانجھے دے پاس آئی مُقبل یار دے پیراں دی خاک ہوئی 94۔ ہیر آکھدی رانجھیا حیف کیتو دتو کیدو نوں چورماں جاء میاں بھولا بال سی جائے بخیل لنگاںدیوک سُتیاں کلاں جگاء میاں اک ددّھ دے وچ رلا دیوی کیدو لنگاں ہے بُری بلا میاں دل رانجھے دیوچ وسواس پیا مُقبل کرے خداء خداء میاں رفتن کیدو نزد چوچک وبیان کردن او تعشق ہیر رانجھا 95۔ مسَاں مسَاں کر کے کیدو رات کٹی چُوچک سیال دے پاس اُٹھ آوندائے جو کجھ ہیر دا رات نوں حال ڈٹھا قصہ آکھ تمام سُناوندائے پیر اپنے چُغل نے کہی ماری لہو ہیر تے رانجھے دے نہاوندائے مُقبل چُغل دا ستیا ناس جاوے اگے اپنا بھیڑیا آوندائے 96۔ چُوچک بھکھیا کیدو دی گل سُن کے اکھیں گہریاں متھے تے وٹ پایا نال قہر دے رنگ تغیر ہویاغصہ کھا ئیکے ہیر دے پاس آیا کہندا ہیر نُوں گج کے شیر وانگوں سانوں جم کے تُدہ النگ لایا غُصہ تھمیاں رہ نہ مُقبلے دا سینے وچ طوفان تنُور آیا
