67۔ ہیر سَنیں سہیلیاں رانجھنے نُوں چُوچک سیال دے پاس پہنچا دندی ہے بیلی ڈھونڈ کے بابلا اساں آندا وڈی گل کیتی نہیں جاوندی ہے اکو ست سو مجھیاں چار لیاوے نفی ڈھیرایہوانت آوندی ہے جیؤں جانیے رکھُیے مُقبلے نوں ایہہ گل سانوں بھلی بھاوندی ہے 68۔ صفت بھلے دی بابلا سُنیں میتھوں رانجھا تخت ہزارے دیوچ رہندا دیندار جہیا دِس آوندا ہے نیک بخت تے جُھوٹ نہ مُول کہندا کوئی لکھ کہے اُسنوں اک نائیں دتا رب رحیم دا پیا سہندا کندھے مُقبلے دے لکھ برکتاں نے ننگے بھُکے دی خبر تے سار لیندا 69۔ چوُچک آکھدا ہیر نوں جیو صدقے تیرا کہناں نہ سٹیا جاوندا ہے سانوں کامیاں دی پرواہ ناہیں دربار تے کانج نہ آوندا ہے رَلیا اپنا ایہ بی کھاؤسی جیؤ اشراف جہیا نظر آوندا ہے مُقبل مُفت دی خیر ہے جس کرناں رلیا اپنا سب کوئی کھاوندا ہے 70۔ چُوچک ہیر دی گل قبول کیتی جیؤ ہیر دا بہت خوشحال ہویا بھُورا پٹکا رانجھے نوں بخش ہویا عاشق طالع نال نہال ہویا مار دے عشق دے چاک سدایا سو تیغ درددی نال حلال ہویا مُقبل یار ملیا کھلیا باغ دِلدا تدوں رب دافضل کمال ہویا برُدن ہیر رانجھارادرچراگاہ 71۔ رانجھا کامیاں وانگ سلام کر کے او مجھیاں چارنے جاوندا ہئی واقف نہیں کہندا کسے جُوہ دا میں سانوں بیلے دا راہ نہ آوندا ہئی چھیڑ مجھیاں راہ دسو آونی توں بیلے ہیر نُوں نال لیاوندا ہئی وچ بیلے دے مُقبلا بیٹھ گوشے رانجھا ہیر تائیں سمجھاوندا ہئی
