43۔ لُڈن پار دے کنڈیوں نظر کیتی حُسن رانجھے دا ویکھ مشتاق ہویا کوئی احمقاں دا بادشاہ ہے جئیو لُڈن مار کے رانجھو نوں کُوک کہیا بیڑی سنیں مہائناں ڈب رہی ہے نہیں کسے جھناں دا انت لیا بیڑی چاڑھ اُتار ساں پار تینوںمُقبل نکل کھلا ہویا من کہیا 44۔ لُڈن مینوں دی گل نہ سُنی رانجھے ہکے مینوں نے آکھدے مار وٹا سنیں ونجھ جھناؤں دی ہاتھ نائیں ڈب مریں گا جاہلا چاک جٹا پرانہہ جاہ جے جیؤناں لوڑناں ہیں اوری آوجے ہتھ ہی عمر پٹا کہیا من لے مقبلا عاشقاں دا جھڑک جھنب تھیں ہو نہ مُول کھٹا 45۔ ایکی مینوں دی گل جاں سُنی رانجھے ڈھری ڈھائے کے بنی تے آوندا ہے لُڈن پار دے کنڈیوں کھچ بیڑی تُرت رانجھے دے پاس آوندا ہے بیڑی چاڑھ کے رانجھے نوں مہر سیتی آ جھناؤں وی پار لنگھاوندا ہے گلہ کرے جو مُقبلا عاشقاندا پچھاتا دندا ہاویہ جاوندا ہے
خفتن رانجھا بر بستر ہیر وافر وختن آتش غضب ہیر 46 رتا پلہنگ ڈٹھا رانجھے وچ بیڑی اوپر رنگلی سیج دی وچھی ہوئی لڈن مینوں نوں پچھ دا سنیتی کر ایس سج دی خصمنی کون کوئی لڈن آکھیا سیج ایہ ہیر دی ہے ایتھے کئی مراتبے آن سوئی جس ہیر دا ویکھناں تاب ہے رہ وچ عاشقاں مقبلا مرد سوئی 47 لڈن مینوں توں ہیر دا نام سن کے غم گیار نجھیٹے نوں خوشی آئی جان بجھ کے کملا ہوئے پچھے پیر ذات دی کون ہے کس جائی ایتھے لکھ آون لکھ جاندے بیڑی وچ کیوں سوہنی سیج پائی مانوں باپ بہ ہیر نوں ورجدے نے نہیں درجدے مقبلا سکے بھائی
