ربا میرے حال دا محرم تُوں! اندر تُوں ہیں، باھر تُوں ہیں ،رُوم رُوم وِچ تُوں تُوں ہیں تانا، تُوں ہیں بانا،سبھ کجھ میرا تُوں کہے حسین فقیر نماناں،میں ناہیں، سب تُوں
اوکھے لفظاں دے معنے
مِحرم: واقف رُوم رُوم: لُوں لُوں
(2)
چرخہ میرا رنگڑا رنگ لال! جے اوڈ چرخہ، تے وڈمُنےہُن کہہ گیا باراں پنے سائیں کارن،لوئن رُنّےروئے ونجایا حال جے وڈ چرخہ،تے وڈگُھمائن سبھے آئیاں،سیس گندائِن کائی نہ آیا حال ونڈائِنہن کائی نہ چلدی نال وچّھے کھاہد گوہڑا واڑاسبھولڑ دا ویہڑا پار میں کیہہ پھیڑیا ویہڑے دا نیسبھ پئیاں میرے خیال جے وڈ چرخہ تے وڈ پچھی ماپیاں میرے سِر تے رَکھّی کہے حسین فقیر سائیں داھر دم نال سنبھال
اوکھے لفظاں دے معنے
رنگڑا: رنگیا ہویا اوڈ: جنا لوئن رُنّے: اکھیاں روندیاں ہین سائیں:مالک۔رب ونجایا: برباد کیتا۔ کافیاں شاہ حسین:کافی3-4
(3)
نی اسیں آؤ کھڈا ہاں لُڈّی نوں تار ڈُور گُڈی دی، اسیں لے کر ہاں اُڈّی ساجن دے ہتھ ڈور اساڈی، میں ساجن دی گُڈّی اُس ویلے نوں پچھوتا سیں، جد جائے پُوسیں وچ کُھڈّی کہے حُسین فقیر سائیں دا، سبھ دنیا جاندی بڈّی
اوکھے لفظاں دے معنے
لُڈی: اک پنجابی ناچ نوں تار: نو حواس گُڈی : پتنگ ساجن: محبوب پچھو تاسیس: پچھتائے گی۔ کھڈّی : گڑھا جیس وچ جولاہیا تانی بُن دے ویلے پیر رکھدا ہے۔ ایتھے مطلب قبر۔ بُڈی: ڈُب رہی ہے۔
(4)
دل درداں کیتی پوری نی،دل درداں کیتی پُوری لکھ کروڑ جیہناں دے جُڑیا،سوبھی جُھوری جُھوری بَھٹھ پئی تیری چِٹی چادر، چنگی فقیراں دی بُھوری سادھ سنگت دے اوہلے رہندے،بُدھ تیہناں دی سُوری کہے حسین فقیر سائیں دا، خلقت گئی اُدھوری
اوکھے لفظاں دے معنے
جڑیا: جمع کرلیا جُھوری: پریشان ہوئی بھٹھ: تندور،اگ بھُوری: لوئی۔ کمبل۔
(5)
میرے صاحبا! میں تیری ہو مُکی آں منوں نہ وساریں تُوں مینوں، میرے صاحبا! ہرگلّوں میں چُکی آں او گنہاری نوں کو گُن ناہیں، بخش کرے تاں میں چُٹھی آں جیوں بھاوے، تیوں راکھ پیاریا، دامن تیرے میں لُکی آں جے توں نظر مہردی بھالیں، چڑھ چُوبارے میں سُتی آں کہے حُسین فقیر سائیں دا، در تیرے دی کُتی آں
اوکھے لفظاں دے معنے
ہو مُکی آں: مُک گئی آں منوں: دِلوں گلوں: گل بات وچ او گنہگاری :گنہگار گُن: خوبی۔اچھائی چھٹی: آزادی ۔رہائی بھاوے: پسند آوے راکھ: رکھ لُکی: چھُپی مہر: رحمت۔ محبت
(6)
جاگ نہ لدھی آ، سن جند ہبھو وہانی رات اِس دم دا کیہہ بھرواسا' رہن سرائیں رات وِچھڑے تن من' بوہڑ نہ میلہ' جیوں تروڑٹُٹے پات کہے حسین فقیر سائیں دا،ہُوئے گئی پربھات
اوکھے لفظاں دے معنے
جاگ: اثر کرن والی تھوڑی چیز، جیہڑی دوجی شے نوں اپنا بنا لوے۔جیویں ددھ وچ تھوڑا جیا دہی رلا دیون نال اوہ بھی دہی بن جاندا ہے۔ لدّھی: ملی جِند: جان ہبھو: ہوکے وہانی: لنگھاونی بھرواسا: بھروسہ رہن: رہنا مراد دنیا سرائیں رات: جیویں سرائے وچ رات لنگھاونا بوہڑ: دوبارہ۔ پھیر ترور:درخت پات: پتے پربھات: تڑکے
(7)
ویلا سِمرن دا نی، اٹھی رام دھیائے ہتھ ملے مل پچھوتا سی، جد ویسی آوقت وہائے اس تڑے توں بھر بھر گئیاں،تُوں بھی اپنی وار لنگھائے اکناں بھریا، اِک بھر گئیاں،اک گھرے اِک راہے کہے حسین فقیر سائیں دا، آتن پھیرا پائے
اوکھے لفظاں دے معنے
سمرن:عبادت رام دھیائے: اللہ دا ناں لو وہائے: لنگھ گیا وار:باری
(8) سائیں جیہنا ندڑے وَل' تیہناں نوں غم کیندا وے لوکا سوائے بھلیاں جورب ول آئیاں، جیہناں نوں عشق چروکاوے لوکا عِشق دی سرکھاری چائیاں، در در دینی آں ہوکا وے لوکا کہے حسین فقیر سائیں دا ،لدھا ہی پریم جھروکا وے لوکا سائیں جیہناندڑے ول، تیہناں نوں غم کیندا وے لوکا ہو میں واری غم کیندا وے لوکا
(9) اک تینوں سُپنا تھیسن،گلیاں بابل والیاں دو اُڈ گئے،بھور پُھلاں دے کولوں، سَن پَتراں سن ڈالیاں جِت تن لگے، سو ای تن جانے، ہور گلاں کرن سُکھالیاں رہ وے قاضی ،دل نہیوں راضی، گلاں ہوئیاں ناہوون والیاں
