Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> کافیاں شاہ حسین >> کافیاں شاہ حسین 21-30

کافیاں شاہ حسین 21-30

شاہ حسین
February 4th, 2008

(21)

پیارے لال! کیا بھرواسا دم دا
اُڈیا بھور، تھیا پردیسی، اگے راہ اگم دا
کُوڑی دُنیا، کُوڑ پسارا، جیوں موتی شبنم دا
جیہناں میرا شوہ رِجھایا، تیہناں نوں بھوجم دا
کہے حُسین فقیر سائیں دا چھوڑ سریر بھسم دا

اوکھے لفظاں دے معنے

بھور :بھونرا
تھِیّا: ہوگیا
اگم: غیب
پسارا: رہنا۔دنیاوی زندگی
رجھایا: خش کیتا
بھو: ڈر ۔خوف
جَم : ملک الموت۔ عزرائیل
سریر : جُثہ

(22)

دُنیا توں مر جانا' وت نہ آؤنا
جو کُجھ کِیتا بُرا بھلا، وو کیتا اپنا پاؤنا
آدمیوں پھر مُردہ کیتا، متر پیاریاں تیرا چولا سِیتا
گور ازل پہچاؤنا
چار دیہاڑے کوئل واسا، کیا جاناں کت ڈھلسی وو پاسا
بالک من پرچاؤنا
چہوں جنیاں' مِل جھولم جھولی' کندھے اُٹھا لِتا ڈنڈا ڈولی
جنگل جائے وساؤنا
کہے حسین فقیر ربّانا ، کوڑا کوڑ دا کردا ای مانا
خاکو وچ سماؤنا

اوکھے لفظاں دے معنے

وَت: پھیر
متر پیاریاں: سنگی ساتھی ۔ساک
چولاسیتا: کفن سیتا
چار دیہاڑے: چار دن۔ دنیا۔
کِت: کدوں ۔کس ویلے۔
ڈھلسی پاسا: پاسا دوائے گا۔
بالک من: نیانیاں وانگوں مچلن والامن ۔دل۔
پرچاؤنا: تسلی دینا
ڈنڈا ڈولی: پنجاب دے نیانیاں دا اک کھیڈ
جیس وچ اک نیانے دے ہتھ پیر بنھ کے
تے لکڑ پا کے موڈھیاں تے چُک لیندے ہین۔
ایتھے مطلب جنازہ ہے۔
وساؤنا: آباد کرنا یعنی قبر وچ پا لینا۔
کُوڑا کُوڑا: بوہت جھوٹ۔
مانا : غرور۔آکڑ

(23)

واری وو ویکھ نمانیاں داحال' کداں دی وو مہر پوی
راتیں درد ، دینہیں در ماندی' برہوں بھچھائڑ شینہ
رو رونین بھرینی آں، چولا جیوں ساوندڑا مینہ
گل وِچ پلو مینڈا، دست پیراں تے، کدی تاں اساڈڑاتھی
سر صدقے قربانی کِیتی، گھول گھماؤندی آں جی
کہے حُسین فقیر سائیں دا، ہور بھروسہ نہیں کہیں دا
آن ملا دو پانی

اوکھے لفظاں دے معنے

واری: قربان
نمانیاں:مسکیناں دا
مہر پوی:تینوں ترس آوے
دینہیں:دن دے ویلے۔
درماندی: تھکی ٹٹی
بھچھائڑ: گجدا
شینہ: شیر
چولا: کُرتا ۔لباس
ساوندڑا: ساون دا مہینہ
پلو: کپڑا۔دامن
مینڈا: میرا
اساڈڑا: ساڈا
تھی: ہُو
پی: محبوب مراد رب

(24)

من وارنے توں پرجاوندا
گھول گھمائی، صدقے کیتی، سانوں جے کوئی ملے ووگراؤں دا
جے گھٹ آئے ' وسیا میرا پیارا اوتھے دوجا سماؤندا
سبھ جگ ڈھونڈ بہتیرا، مینوں تدھ بن ہور نہ بھاؤندا
شاہ حسین پیا در تیرے سائیں،طالب تینڈے ناؤں دا

اوکھے لفظاں دے معنے

من: دل
گراؤں: اپنے پنڈ دا۔سنگی
جے گھٹ: جیس دے دل وچ
بھاؤندا: پسند آوندا
تینڈے: تیرے
ناؤں : ناں

(25)

رہئیے وو ! نال سجن دے رہئیے وو
لکھ لکھ بدیاں،تے سوتانے،سبھوسر تے سہیے وو
توڑے سرونجے دھڑ نالوں، تاں بھی حال نہ کہیئے وو
سخن جیہناں دا ہووے دارو' حال اُتھائیں کہیئے وو
چندن رُکھ لگا وچ ویہڑے' زور دھگانے کھہیئے وو
کہے حُسین فقیر سائیں دا، جیوندیاں مَر رہیئے وو

اوکھے لفظاں دے معنے

تانے: مہنے
سہیے : برداشت کرو
توڑے: جدوں تیکر
ونجے: چلا جاوے
دھڑ: جثہ
سخن : گل
جیہناں: جنہاں دا
دارُو: علاج
اتھائیں: اُسے تھاں
زور دھگانے: ایویں ہی

(26)
اینویں گئی وہائے، کوئی دم یاد نہ کیتا
رہی دنائے تنائے، کوئی گز پاڑ نہ لیتا
کورا گئی ہنڈائے، کوئی رنگدار نہ لیتا
بھریا سر لیلائے ، کوئی بک جھول نہ پیتا
کہے حسین گدائے، چلدیاں وداع نہ کیتا

اوکھے لفظاں دے معنے

وہائے : گزر گئی
دنائے تنائے: بنوالے
کوار: چٹا۔ جیس تے کوئی رنگ نہ ہووے
بھریا: بھریا ہویا
سر: تالاب

(27)

کُڑئیے جاندئیے نی' تیرا جوبن کُوڑا
پھیر نہ ہوسی آرنگلا چُوڑا
وت نہ ہوسی آ اہل جوانی ہس لے کھیڈ لے نال دل جانی
مونہہ تے پوسی آ خاک دا دُھوڑا
کہے حُسین فقیر نمانا تھیسی رب ڈاڈھے دا بھانا
چلنا ای تاں بنھ لے مُوڑھا

اوکھے لفظاں دے معنے

جوبن: حُسن خوبصورتی۔ جوانی
کُوڑا: جھوٹا
دل جانی: محبوب
پوسی: پے جاوے گا۔
ڈاڈھے: زبردست۔ زور آور یعنی خُدا
بھانا: جو اُس دی مرضی ہے۔

(28)

کوئی دم مان لے رنگ رلیاں
دھن جوبن دا مان نہ کرئیے، بہت سیانیاں چھلاں
جیہناں نال بال پن کھیڈیا، سے سئیاں اُٹھ چلیاں
بابل آنگن چھڈ چھڈ گئیاں، ساہورڑے گھر چلیاں
ایہہ گلیاں تینوں سُپنا تھیسن' بابل والیاں گلیاں
کہے حسین فقیر سائیں دا کر لے گلاں بھلیاں

اوکھے لفظاں دے معنے

مان لے : منا لے
دھن : دولت
مان : غرور۔ آکڑ
سیانیاں: دانا۔ عقلمند
چھلیاں: دھوکہ کھا گئیاں ہین۔
سے: اوہی
آنگن: ویہڑا
ساہوڑے گھر: سوہریاں دے گھر یعنی اگلی دنیا وچ
بھلیاں: چنگی نیک۔

(29)

سالو سہج ہنڈا لے نی! سالو سہج ہنڈا لے نی!
سالو میرا قیمتی، کوئی ویکھن آئیاں تریمتیں، گئیاں سب صلاحے
سالو پایا ٹنگے، گوانڈھن آئی منگنے ، دتا کہیں نہ جائے
سالو دھر کشمیر دا، کوئی آیا برفاں چیر دا ،جانا کر کے راہے
سالو دُھر گجرات دا ، کوئی میں بھو پہلی رات دا، کتے ڈھنگ بہائے
سالو دھر مُلتان دا، کوئی رب دلاں دیاں جاندا، ستی شوہ گل لائے
سالو میرا آل دا، کوئی محرم ناہی حال دا، کس پئے آکھاں جائے
سالو بھوچھن جوڑیا ، کوئی تھیسی رب دا لوڑیا، ہور نہ کیتا جاوے
سبھے سالو والیاں، کوئی اک برچھ دیاں ڈالیاں، تیرے تُل نہ کائے
سالو دا رنگ جاؤنا، کوئی پھیر نہ ایس جگ آؤنا، چلے گھم گھما ئے
سالو میرا اُنیدا، کوئی شام بندرابن سنیدا، جانا بکھڑے راہے
کہے حسین گدائیا ،کوئی رات جنگل وچ آئی، آرب ڈاڈھا بے پرواہے

اوکھے لفظاں دے معنے

سالو: ووہٹی دا لال لیڑا۔ کپڑے
سہج: آرام
صلاحے: تعریف کرے
تریمتیں: زنانیاں
گوانڈھن: ہمسائی
بھو: ڈر۔ خوف
کِتے: کنے
کس پئے آکھاں: کنوں آکھاں
بھوچھن: لباس
برچھ: درخت
تُل: برابر
اُنیدا: بُنیا جا رہیا ہے
شام: کرشن ۔مقصود محبوب
بندرابن: دریائے جمنا دے کنڈے اوہی
جنگل جیس وچ کرشن بنسی وجاوندے سن
تے اوہناں دی پُجارن رادھا آجاندے سی۔
بِکھڑے: خراب ۔اوکھتاں نال بھریا ہویا۔

(30)

توں آہوکت وللی' نی کُڑئیے، آہوکت وللی
ساری عمر گنوائی آ اینویں پھچی نہ گھتی آچھلی
گلیاں وِچ پھریں لٹکیندی، ایہہ گل نہیوں بھلی
کہے حُسین فقیر سائیں دا داج دہونی چلی !

اوکھے لفظاں دے معنے

دللی: جھلی۔
پچھی: اک ٹوکری جیس وچ سوت کت
جاندے ہین۔
چھلی: انٹی ۔سوت دا لچھا
گھتی: ڈالی۔ رکھی
لٹکیندی: آوارہ
نہیوں: نہیں ہے
دہونی :بنائ


 


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels