وارے وارے جانی ہاں ' میں گھولی آں نی جس ساجن دا دیو تسیں میہنا' تس ساجن دی میں گولی آں نی اچا چیتی بھل بھلاوے' بابل دے گھر بھولی آں نی کہے حسین فقیر نمانا' تُدھ باجھوں کوئی ہور نہ جاناں خاک پیراں دی میں رولی آں نی
اوکھے لفظاں دے معنے
گھولی: قربان ہو گئی گولی: غلام اچا چیتی: اچانک رولی آں: رُل گئی آں۔برباد ہوگئی آں
(32)
اسیں بوہڑ نہ دینا آؤنا سدا نہ پھلن توریا،سدا نہ لگدے نی ساونا! سو ای کم وچار کے کیجے' جاں تے انت نہیں پچھتاونا کہے حسین فقیر سنائے کے' اساں خاک دے نال سماونا
اوکھے لفظاں دے معنے
بوہڑ : پھیر ساؤنا: ساون دا مہینا وچار کے : سوچ سمجھ کے۔ انت: اخیر
(33)
نی مائے سانوں کھیڈن دے' میرا وت کھیڈن کون آسی اِک کیڑی بیا درس بھلیرا' تھر ہر کنبے' کوئی ایہہ جیہا میرا شوہ گن ونتا' بیا روپ چنگیرا' انگ لاوے کہ مول نہ لاسی ایہہ جگ جھوٹا' دنیا فانی، اینویں گئی میری اہل جوانی غفلت نال میری عمر وہانی، جو لکھیا سو ای ہوسی شاہ حسین فقیر ربانا' سو ہوسی جو رب دا بھانا اوڑک ایتھوں اوتھے جانا' اس ویلے نوں پچھوتاسی
اوکھے لفظاں دے معنے
کیڑی: چیونٹی بیا: دوجا درس: سبق بھلیرا: بھل جاون والا تھرہر: تھر تھر شوہ: محبوب کُن دنتا: خوبیاں والا چنگیرا: چنگا،سوہنا انگ لائے: سینے نال لاوے وہائی: گزر گئی بھانا: خدا دی مرضی
(34)
اینویں گزری رات' کھیڈن نہ تھیا سبھے جاتی وڈی،نیانی فقیراں دی ذات کھیڈ گھنوں' کھڈائے گھنوں' تھی گئی پربھات کھڑا پکارے پاتنی بیڑا کوات شاہ حسین دی عاجزی کاف کہاڑے وات
اوکھے لفظاں دے معنے
تھیا : ہویا جاتی: ذات نیانی: نکی کھیڈ گھنوں: کھیڈ لواں پربھات: سویر پاتنی : ملاح کوات: بھنور وچ کُہاڑے وات: کلہاڑے وانگوں
(35)
تیہناں نوں غم کہیا' سائیں جیہناں دے وَل سوہنی صورت دِلبروالی، رہی اکھیں وِچ گل اک پل سجن جُدا نہ تھیوے' بیٹھا اندر مَلّ کہے حُسین فقیر سائیں دا چلنا اج کہ کل
اوکھے لفظاں دے معنے
تیہناں: اہناں نوں جیہناں: جنہاں نوں تھیوے : ہووے
(36)
سمجھ ندانڑئیے تیرا ویندا وقت وہاندا ایہہ دنیا دوئے چار دیہاڑے' دیکھدیاں لد جاندا دولت' دُنیا' مال ' خزینہ' سنگ نہ کوئی لے جاندا مات' پتا' بھائی،ست بنتا،نال نہ کوئی جاندا کہے حسین فقیر نمانا باقی نام سائیں دا
اوکھے لفظاں دے معنے
ندانڑیے: نادان کُڑی ویہندا: لنگھ رہیا ہے وہاندا: لنگھندا ہویا لد جاندا: ٹر جاندا ہے۔ ست بنتا: بیوی
(37)
کسے باغے دی مولی حسینا! توں کے باغے دی مولی باغاں دے وچ پھُل عجائب' توں بھی اِک گندھولی اپنا آپ پچھانے ناہیں، اوراں ویکھ کیوں بھولی عشقے دا دریاؤ کراہی' منصور قبولی سُولی شاہ حسین پیا در اُتے جو کرے، پوے قبولی
اوکھے لفظاں دے معنے
کے باغے دی مولی ہے: کس باغ دی مولی ہے، کیہہ حیثیت ہے ؟ گندھولی : ماڑی جئی بوٹی کراہی : ڈوہنگا منصور قبولی سُولی: منصور نے انالحق کہہ کے دار تے چڑھنا قبول کر لیا۔ پوے قبولی: قبول ہووے
(38)
ربا میرے اوگن چت نہ دھریں اوگن ہاری نوں کو گن ناہیں' لُوں لُوں عیب بھری جیوں بھاوے' تیوں راکھ پیاریا میں تیرے دوارے پڑی کہے حسین فقیر نمانا 'عدلوں فضل کریں
اوکھے لفظاں دے معنے
اوگن: گناہ جیوں بھاوے: جیویں تینوں پسند ہے۔ تیوں راکھ: انج ہی رکھ دوارے: بوہے تے۔در تے
(39)
مینوں انبڑ جو آکھدی کت نی مینوں بھولی جو آکھدی کت نی میں نت کتن نوں سُکھیاں مینوںلگیاں سانگاں تِکھیاں مینوں رہی نہ کوئی مت نی چرخہ بھنیں' کھوہیں پونیاں میں پچھی نوں ماراں لت نی ہنجو روندا سبھ کوئی عاشق روندے رَت نی کہے حسین سُنائے کے ایتھے پھیر نہ آؤنا وَت نی
