دنیا جیون چار دیہاڑے' کون کسے نال رُسے جیں ول ونجاں' موت تنے ول' جیون کوئی نہ دسے سر پرلدنا ایس جہانوں' رہنا تاں ناہی کے کہے حسین فقیر سائیں دا' موت وٹیندڑی رسے
اوکھے لفظاں دے معنے
جیون: زندگی جیں ول: جیس ول ونجاں: جاواں تنے ول: اُس پاسے لدنا: چل جانا وٹیندڑی رسّے: رسے بنا رہی ہے۔
(72)
میں بھی جھُوک رانجھن دی جاناں' نال میرے کوئی چلے پیراں پوندی' منتاں کردی' جاناں تاں پیا اکلے ! نیں بھی ڈونگھی 'تلا پرانا شینہاں تاں پتن مَلّے جے کوئی خبر مِتراں دی لیاوے' ہتھ دے دینی آں چھلے راتیں درد' وینہاں در ماندی' گھاؤ مِتراں دے الھّے رانجھن یار' طبیب سنیدا' میں تن درد اولےّ کہے حسین فقیر نمانا' سائیں سنیہوڑے گھلّے
اوکھے لفظاں دے معنے
جھوک : ٹھکانا ۔جھگی پیرا پوندی: پیراں وچ ڈگ دی۔ نیں : ندی تلا : بیڑی شینہاں : شیراں پتن: دریا دے اوہ کنڈے جتھوں کشتی چلدی ہے تے دریا پار کرکے جتھے اپڑ دی ہے۔ مِتراں: سنگیاں الھّے: کچے اولّے: پُٹھے کم۔ سنیہوڑے: سُنیہا
(73)
نی مائے مینوں کھیڑیاں دی گل نہ آکھ رانجھن میرا، میں رانجھے دی، کھیڑیاں نوں کُوڑی جھاک لوک جانیں ھِیرکملی ہوئی، ہیرے دا ور چاک کہے حسین فقیر سائیں دا' جان دا مولیٰ پاک
اوکھے لفظاں دے معنے
کوڑی جھاگ: بیکار اُڈیک۔ہرکھ چاک: نوکر
(74)
بندے' آپ نوں پچھان جے تیں اپنا آپ پچھاتا' سائیں دا مِلن اسان سوئنے دے کوٹ' روپہری چھجے ہر بن جان مان تیرے سِر تے جم سازش کردا' بھانویں توں جان نہ جان ساڈھے تِن ہتھ' مِلکھ تساڈا' ایڈی توں تان نہ تان سوئنا روپا تے مال خزینہ،ہوئے رہیا مہمان کہے حسین فقیر نمانا' چھڈ دے خودی تے گمان
اوکھے لفظاں دے معنے
جے تیں: جے توں سوئنے: سون کوٹ: قلعے روپہری: روپہلی چاندی دے۔ مسان: مر گھٹ۔جتھے ہندو اپنے مردے ساڑ دے ہین۔ مِلکھ: مالکی
(75)
سارا جگ جان دا' سائیں تیرے مِلن دی آس وو! میری مراد ایہو سائیاں' سدا رہاں تیرے پاس وو درشن دے دیا کر ،موکوں،سمراں میں' ساس گراس وو کہے حسین فقیر نمانا' توں صاحب' میں داس وو
اوکھے لفظاں دے معنے
موکوں: مینوں سمراں: وار وار تیرا ہی ناں لواں ساس: ساہ گراس: بُرکی داس: غلام
(76)
لِکھی لوح قلم دی قادر نے' مائے موڑ جے سکنی ایں موڑ ڈولی پائے لے چلے کھیڑے' نہ میتھوں عُذر نہ زور رانجھن سانوں کُنڈیاں پائیاں،دل وچ لگیاں زور مچھی وانگوں میں پئی تڑفاں' قادر دے ہتھ ڈور
اوکھے لفظاں دے معنے
قادر: قدرت والا میتھوں: مینوں
(77)
کیوں گمان جندونی! آخر ماٹی سیوں رل جانا ماٹی سیوں رل جانا' تے تاں سر پر دنیا جانا! مِیر' ملک'پاتشاہ،شہزادے چوا چندن لاندے خوشیاں وچ رہن متوالے،ننگیں پیریں جاندے لا اُبالی درگاہ صاحب دی' کہیں نہ چل دا مانا! آپو آپ جواب پچھیسی' کہے حسین فقیر نمانا
اوکھے لفظاں دے معنے
جندونی: اے جان! ماٹی سیوں: مٹی وچ پاتشاہ: بادشاہ چندن: اک خشبو والے درخت دی لکڑی دا بُورا جیہڑا مردے دے جسم تے ملدے ہین۔ پچھیسی: پچھے گا۔
(78)
گوئلڑا دِن چار کُڑے! سّیاں کھیڈن آئیاں نی بھولی ماؤ نہ کھیڈن دئییں' ہنجو در در وائیاں نی چند کے چاندن' سیاں کھیڈن' غافل تمر رہائیاں نی ساہوڑے گھر البت جانا' جانن سبھے بھرائیاں نی کہے حسین فقیر نمانا جنہاں جائیاں سو توڑ نبھائیاں نی
اوکھے لفظاں دے معنے
گوئلڑا : زندگی۔واسا۔ چواں دناں دی زندگی سیاں: سہیلیاں ہنجو: اتھرو چند کے چندن: چن دی چاننی تمر: ہنھیرا رہائیاں: رہیاں ہین۔ البت : ضرور سبھرائیاں: سہاگناں توڑ نبھائیاں : اخیر تیکر نبھایا
