عرشوں اُترے چھے جنے ، چھے ہین بھین بھرا دُل دُل لئی شاہ علی نے ، پائی کعبے دی راہ ہک لیا گُگے چوہان نے ، باگڑاں دِتیِاں ڈھاہ نیلا لیا راجے رسالُو نے ، کانیِاں لئیاں چھنڈا گرارا جیمل فتح سندل ، بیٹی نہ دِتی بیاہ
لکھی لے لئی دُلے جوان نے ، مارے اکبر دی راہ ککی گھر سُلطان دے ، چاریں کنوٹاں لئیاں نوا سبھناں توں چھوٹی ہے بکی ، چل کے آئی مرزے دے پاس مُنہہ کڈھیالا جٹ نے ، دے لیا پنج پِیر منا چھِک کے تنگ کسیا ، لے نے شگن منا
سر سیالاں دے وڈھ کے ، دیواں جنڈ چڑھا بکی کی بیل پر بہہ کے ، بکی نوں لاج نہ لا شیرو کلیار بھونکدے ، ویکھ جنہان دی دھون جیؤں مکہ لبھا حاجیاں ، مینوں لبھا تُوں شہر سیالاں دے آ لگے ، جئیوں پھٹاں اُتے لُون
تیغاں مار اُڈان گے ، جیؤں پینجا پِنجدا رُوں مِرزا آکھے کوئی نہ دِیہندا سُورما ، جیہڈا مینوں ہتھ کرے کٹک بھڑاویں ٹکریں ، میتھوں بھی راٹھ ڈرے ول ول وڈھاں گا سُور میں ، جیؤں کھیتی نوں پین گڑے سِر سیالاں دے وڈھ کے ، سُٹاں گا وچ رڑے
ایہہ تھاں وقت ڈھوڑ دا ، جیؤں صُبح سے ہوئی شام دھرتی تانبہہ ہو گئی ، سیاہی پھری اسمان گھر بگانے مار کے ، سوں رہیا وِچ میدان تیرے سِر تے سانگاں وجدیاں ، جئیوں لوہے پڑے دھگان چدھڑ دھنکے جِن بن کے ، مارے تینوں نہ جان
چھیڑ بکی چلیئے داناں بادنوں ، کیوں پیا وِچ میدان میرے مِرزے دے ہتھوں پئیاں بھاجڑاں ، امبر کوئی نہ پینڈا ٹھل راتیں ماھنی تنجنیں ، لڑ پئی مِرزے دی گل میں بیٹھا وچ کچہریاں ، راجے ہُندے میرے ول ماراں راہ لاہور دا ، شہریں گھتاں ہلچل
چارے کوٹاں لُٹ لئیِاں ، سانگا نال اُتھل مرناں تے جگ چھڈناں ، میری جگ وِچ رہ جاوے گل چدھڑ سیال چڑھ پئے ، راہیں گھت بھیِر فوجاں گھیرا گھتیا ، کر کے بڑی تدبیر کڑاکڑ چلن گولیاں ، مِرزے نوں بہتے پیندے تِیر
اوہ سُتا نہیؤں جاگدا ، قائم نہیؤں ہندا سریر ویکھ جنڈڑی دی چھتری ، سر پر بولے کاں تاھنگوں بھجے ملک الموت دے ، کِتے نہیؤں دیندے جان چدھڑ سیال مارن گے ، بڑے سُورمے جوان اُٹھ مِرزیا سُتیا ، کیوں پیا بڑے گُمان
گھوڑی آوندی ویِر شمیِر دی ، آوندی سی بڑے تان سُتا ہی تُو اُٹھ کھڑ ، جے رب رکھے صِدق اِیمان مِرزے آوندا ویکھیا ، صاحباں د ا ویِر شمیِر تے مرزے نیں گوشے وِچوں کڈھیا ، کراڑی نگھی دا تِیر کر بسم اللہ ماریا ، بھوندا وانگ بھنبھیر
گھوڑی اُتوں لاہ لیا ، صاحباں دا ویِر شمیِر اگوں صاحباں بولدی ، من مِرزیا میری صلاح چھیڑ بکی نوں تُوں راہ کھرلاں دی ، لے چل داناں باد سیالاں دیاں گھوڑیاں آدم کھانیاں ، نِت روک لیندیاں راہ جے تُوں مرزا سُورماں ، میری صاحباں اوڑ نِبھاہ
