گل بکی دے لگ کے ونجھل بوہے تے ماری پگ تسیں روؤ وسر جیا گرجیا تہاڈی بانہاں گئی جے بھج شریک کڈھسن ہنجاں ماڑ کے جیہڑے بہندے پانویں لگ جیہڑی ورتی نال پیغمبراں سانوں اوہو دیہاڑا اج گل کریں ایہ حافظا مکیؤں پرانہہ نہ حج
212 ماں دی زاری
اچی ماڑی خان دی اتے بولے کاں تینوں رن رووے دو چار دن بھین رووے چھ مانہہ میں جد لگ سانس کرنگ وچ تد لگ روساں ماں
213
چڑھ ماڑی تے کو کدی اچی کراں بیان جس دن مرزا ماریا سیاہی پھری اسمان موراں سوگ وہانیاں کونجاں وی کرلان حوراں بدھے سندلے پریاں دیہن مکان بھنے بھٹھ مچھانیاں کسے نہ پکا کھان اوہنوں میرے روندیاں ہرنیاں بک کھلے حیران چوداں طبقاں ڈول گئے جد مرزے دتی جان
214 کلام سرجا
میں جو تینوں آکھدا راء رحموں ول چا جا کتھے نی اوہ پیکڑے جتھے جمیں آہو بھین بھرا ویکھ تماشا حافظا اگلی گل سنا
215
کلام نصیباں
میں جے تینوں آکھدی راء رحموں ول نہ گھل اوہنوں مان ہے اپنے راج دا میری نہیوں سن دا گل اکواری لے چل مرزے دی لوتھ تے حافظا بہے قبراں مل
216
دائیرے جا کے کو کی آخان ونجھل دی نار توں رار حموں الیاس دا قائم داڑھی تے دستار ویر وڑھے تے ونیاں لینی راٹھاں دی کار راٹھ بھڑائے ٹکریں سوہاری حافظا نار
217 کلام راء رحموں برادر ونجھل
میرے ہتھوں پیالہ جھڑ پیاراء رحموں ماری ڈھا جو کوئی کھرل دے موہیں وچوں میرے ڈیرے ڈھکیو آئ گھوریاں کرو زن طلاق سڈے لو پڑا اسیں مرزے دا ویر ویا ہوناں حافظا جیہڑی کرے خدا
218 کلام عورت جھانب خان
عورت اگے جھانب دے اک روسنائی بات تسیں رہ کھاں دیسیں اپنیں اسی بنھ چڑھاں گئیاں ہاٹھ بدلہ مرزے خان دا حافظا اسی ہتھیں لواں گئیاں آپ
219 راء رحموں دی چڑھت
دائرے دے وچ بیٹھ کے راء رحموں لکھے خط اوہ چن چن کڈھ دا گبرو دیہن مچھاں نوں وٹ ہتھیں میندی لالئی موت دی حافظا چڑھ پیؤ نیں جٹ
220
خان منگائی ساؤلی جیہڑی منگواں دے وچ حور اوہدیاں اکھیں لہو براتوے ساکا کرے ضرور حافظ ویکھ عشق دے پاسنے سٹ پئی پنج تور
