ز۔ زبان تھیں راجے نے حکم کیتا گھر جا سلام کر مائیاں نوں جس واسطے بھورے دے وچ پایا ہن موڑ نہ خوشیاں آئیاں نوں حُکم باپ دا اُٹھ کے من تُردا اگے لاء لیندا نفراں نائیاں نوں قادر یار میں صفت کیہہ کراں اُس دی رناں ویکھ بھلاءیا ساءیاں نوں
پُورن دا لُونا نوں ملن جانا
12)
ش۔ شہر آیا گھر مائیاں دے پُورن پچھدا نوکراں چاکراں نوں جس جایا اوس نوں مان وڈا متھا ٹیکنا ابلاں ماتراں نوں رانی لُونا دے محل نوں رواں ہویا اندر جاء وڑیا پُتر خاطراں نوں قادر یار بہال کے نفر پچھے پوڑی چڑھیا متھا ٹیکن ماتراں نوں
13)
ش۔ شوق دے نال جو بھگت پُورن متھا ٹیکن مترئی نوں جاوندا جی اگے لنگھ کے سامنے کھڑا ہوندا ہتھ بنھ کے سِیس نواؤندا جی صورت ویکھ کے ہو بیتاب گئی ہور کجھ ناہیں نظر آوندا جی قادر یار جو لُونا دے دل اندر آن پاپ جو گھیر ڑا پاؤندا جی
14)
ص۔ صفت نہ حُسن دی جائے جھلی رانی ویکھ کے پُورن نُوں تُرت مُٹھی صورت نظر آئی راجا بھل گیا سِر پیر تائیں اگ بھڑک اُٹھی دِلوں پُتر نُوں یار بنایا سو اُس دی ثابتی دی وِچوں لج ٹُٹی قادر یار تریمت ہنسیاری لگی ویکھ وگارنے ندی پُٹھی
15)
ض۔ ضرب تے زور دے نال راجا اندر لنگھ کے رنگ محل جائے ہتھ بنھ کے سامنے کھڑا ہوندا متھا ٹیکنا ہاں میری دھرم مائے اگوں دیو نا اُس پیار سائی سگوں ویکھ رانی متھے وٹ پائے قادر یار کھلوء کے ویکھ اکھیں چڑھیا قہر چرتر جو ورت جائے
16)
ط۔ طالع میریاں گھیر آندا لُونا آپ دلیلاں دے فِکر بنھے میں وی سورگ پراپتی تھیونی ہاں پُورن بھگت جو آکھیا اِک منے لگی دین لنگار آسمان تائیں اُہدی ثابتی دے وِچوں تھم بھنے قادر یار تریمت ہنسیاری بھنن لُون لگی وِچ تھال چھنے
پُورن تے لُونا دی گل بات
17)
ظ ۔ ظاہر آکھدی شرم کیہی مائی مائی نہ راجیا آکھ مینوں ککُھے رکھ نہ جمیوں جائیوں وے ماتا آکھنا ہیں کہڑے ساک مینوں ہو گو عمر تیری میری اِک راجا گُجھا لایا ای درد فراق مینوں قادر یار نہ سنگدی کہے لُونا کر چلیوں مار ہلاک مینوں
18)
ع۔ عرض کردا شرماء راجا مائی سُخن اولڑا بول ناہیں مانواں پُتراں نیونہہ نہ کدے لگا جگ وچ مونہہ کالکھا گھول ناہیں سینے نال لگاء کے رکھ مینوں پُتر جان مائے دِلوں ڈول ناہیں قادر یار میاں دونویں جھگڑ دے نی سائیں باجھ دوجا کوئی کول ناہیں
19)
غ۔ غم نہ جاندی خوف خطرہ لُونا اُٹھ کے پکڑ دی آن چولا اِک وار تُوں بیٹھ پلنگ اُتے کراں مِنت تیری سُنی عرض گولا پری جہی میں استری عرض کراں جا توں مرد ناہیں کوئی ہیں بھولا قادر یار نہ سنگدی کہے لُونا سیج مان میری جند جان ڈھولا
20)
ف۔ فیر کہیا غصے ہوء پُورن تینوں وگ کیہ گئی ہے بان مائے جیہدی استری اوہی ہے باپ میرا توں بھی شِکم تھیں جمیا جان مائے گلاں ایہو جہیاں جدوں ہون لگیاں پُٹھی ہوگ زمین اسمان مائے قادر یار میاں بُورن دے متیں کدھر گیا ای اج دھیان مائے
