دل کھسدا بھیت نہ ڈسدا تھی اوپرا دوروں ہسدا لا ہو ہو شھر خواری
ہک یار فرید اویڑا بیاسس ننان دا جھیڑا پئی پلڑے مونجھ مونجھاری 266 ہک دم ہجر نہ سہندی ہے دل لدبر کارن ماندی ہے
سوز گداز دی تول وچھاواں ڈکھ ڈوہاگ دی سیج سوہاواں ہار غماں دا گل وچ پاواں درد دی بانہہ سر اندی ہے
ماہی بے پرواہ ملیوسے پلڑے سوز فراق پیوسے حال کنوں بے حال تھیوسے جندڑی جھوک غماں دی ہے
ڈینہہ نبھاواں سڑدیں جلدیں رات ونجاواں جلدیں گلدیں ساری عمر گئی ہتھ ملدیں ہے ہے موت نہ آندی ہے
سوہنے کیتی کیچ تیاری آیا بار برہوں سر باری سینگیاں سرتیاں کرن نہ کاری بے وس پئی کرلاندی ہے
یاد کریساں یار دیاں گالھیں سوہنیاں رمزاں موہنیاں چالیں تونے مہینے ڈیوم سیالیں تانگھ فرید نہ جاندی ہے 267 ہکو الف مینوں برماوم ڑی تتی بے تے مول نہ بھاوم ڑی
سوہنی وحدت پرم پریتاں نیں ذوقی گھاتاں عشقی گیتاں نیں کوجھی کثرت کوجھیاں ریتاں نیں دل غیروں غیرت کھاوم ڑی
ہر چالوں ناز نواز ڈسے سبھ حسن ازل دارازڈسے کل عالم عالم ساز ڈسے ہکو نور نظر وچ آوم ڑی
غیریت محض محال ڈسے چوطرفوں حسن جمال ڈسے ہر ویلے وصل وصال ڈسے ڈینہہ رات پنل گل لاوم ڑی
کیوں کردی ہار سنگار مٹھی کیوں سرخی کجلا دھار مٹھی جے جاناں سانول یار مٹھی ول ملک ملیر سدھاوم ڑی
تتا درد جدید شدید تھیا ہر روز ایہہ سوز مزید تھیا ہکے دید فرید خرید تھیا بن ڈھولن گھر ورتاوم ڑی 268 ہک ہے ہک ہے ہک ہے ہک دی دم دم سک ہے
ہک دے ہر ہر جا وچ دیرے کیا اچ ہے کیا جھک ہے ہک ہے ظاہر ہک ہے باطن بیا سبھ کجھ ہالک ہے مقناطیس تے لوہے وانگن ہوں ڈو دل دی چھک ہے جیہڑا ہک کوں ڈوں کر جانے اوہ کافر مشرک ہے مطلب ڈاڈھا سخت نز یکی پر راہ تے چل چک ہے ساڈے سر سر واہ دا سارا فخر پیا مالک ہے درد دا بار اٹھا نہ سکدی دل شودھی نک ترک ہے روز ازل دی دلڑی میڈی راہ حق دی سالک ہے جند دے نال خیال خدائی کیا پورا گیا بک ہے یار فرید سنجانن کیتے ایہہ نسخہ ہک ٹک ہے 269 ہن میں رانجھن وہوئی رہیا فرق نہ کوئی
جیں سنگ دلڑی پیت لگائی آخر بن گئی سوئی ہیر سلیٹی چوچک بیٹی ونج کس جا کھڑوئی ہیروں ہیرا تھیسی جے کر سرہیں راہ ڈتوئی پہلے کھا کر درد کشالے اوڑک تھئی دل جوئی شابس اصلوں محض نہ ہاریوں جتنا بار چتوئی جو کوئی سلک محبت دے وچ مرن توں اگے موئی سیج سہاگ سوہایس تھی خوش شام سندر سنگ سوئی نال خیال انا دے جیں نے میل دوئی دی دھوئی سارے جگ وچ ہک میں رہ گئی نہ توئی نہ اوئی تھیا منصور فرید ہمیشہ جیں ایہہ راز لدھوئی 270 ہے عرب شریف سدھائی بوسندھ پنجاب دی آئی
بن عرب ایہہ اکھیاں روون روہار ہنجھوں دے پوون کر نیرے مکھڑا دھوون دل دردیں چوٹ چکھائی
ایہ پہلی منزل حد ے بئی شہر مبارک جدے کل بحر دی شدے مدے اج عدن ویندی مکلائی
کر سعی طواف زیرات لہہ لطفوں عفو اشارات گھن عشقوں ذوق بشارت ول وطنے واگ ولائی
کل سہرے ہار کمانے کل ناز نواز وہانے گئے جوش جوانی مانے گئی دھج وچ فخر وڈائی
کئی آس فرید نہ پنڑی جی جلیا دلڑی بھنڑی سر سوز فراق دی چنڑی گل دردوں چولی پائی 271 یاد آون یار دے رلڑے نت پوون کروپ کللڑے
کیوں چڑھدی چندری کھارے کیوں کردی زیور بارے جے جانیں ہجر دے وارے ایہہ نہیڑے سخت سولڑے
ڈکھ یار سکھاں دے ویرن لائے سولاں سینے دیرن مونہہ کالا نیلے پیرن واہ ہوت پنل دے بھلڑے
کیوں ڈکھڑیں عمر نبھاواں ہن موت دا ملک وساواں ونج گورستان سوہاواں بٹھ جیون کوڑ تسلڑے
گل پیچ ہجر دے ولڑے دل زخم اولڑے الھڑے ایہہ نینہہ لاون پئے میں مٹھڑی دے پلڑے
سبھ زور ہوس وس لایم پر یار فرید نہ آیم غم درد اندوہ سر چایم کر آپے گلڑے گلڑے 272 یار کر اڑا حال وے سانوں مار نہ طعنے
سانگ سنجوگ رلائے قسمت سانگے دوست یگانے جاں جاں سونہہ بناواں تاں تاں ڈسدے دور ٹکانے آون کان نہ منگنے دلڑی کچڑے کرن بہانے بے درداں دی پریت نہ بھلی مولی موت کوں آنے روواں رو رو لوک سناوان جی نہ آوم خانے کوئی آکھے مچل کوڑی کوئی آکھے دیوانے سولیں نا ل سنجی دے جالے سنجھ صباح گزرانے آویں دیر نہ لاویں جندڑی ڈوں ڈینہہ دی مہمانے عشوے غمزے ناز نہورے کیا کیا حسن دا شانے جوہے شان فرید دی ساری مارن دا سامانے
