مٹھڑی اکیلی سانول نہ بیلی البھل نہ کردی سرتی سہیلی نظرے حویلی سنجڑی ڈوہیلی مارو تھلا ں دی والی سوہاوے
قسمت فریدا ڈتڑی نہ واری اصلوں پنل ول کیتم نہ کاری کڈے ونجے دل درداں دی ماری رو رو بنھائی جگ نوں روواوے 254 کیا ریت پریت سکھائی ہے سبھ ڈسدا حسن خدائی
ڈسدی یار مٹھل دی صورت کل تصویر اتے کل مورت ہر ویلے ہے شکن مہورت غیردی خبر نہ کائی ہے
ناز نہورے یار سجن دے عشوے غمزے من موہن دے ہر ہر آن انوکھڑے ون دے واہ زینت زیبائی ہے
نخرے ٹخرے نوکاں ٹوکاں دلڑی جوڑ چبھیندیاں چوکاں سوکاں سبز تھیاں ول جھوکاں خوبی خنکی چائی ہے
ناز ک چالیں نور ازل دی رمزاں بانکی طرز جدل دی دھار کجل دی دھاڑ اجل دی سرخی بھاہ بھڑکائی ہے
ڈکھ ڈوہاگ تے درد جدائی رل مل ویندے ساتھ لڈائی عشق فرید تھیوسے بھائی عشرت روز سوائی ہے 255 کیا عشق اڑاہ مچایا ہے ہر روز ایہہ سوز سوایا ہے
سر تن من پھوک جلایا ہے مٹھا جوبن مفت گنوایا ہے بھیڑی دلڑی مار مونجھایا ہے دم دم وچ درد سوایا ہے
سٹ سیج اکیلی ہوت نسے غم پاکر جھولی عیش کھسے گل ہار پھلاں دا نانگ ڈسے ڈکھی قسمت سبھ ڈکھ لایا ہے
سوہنا سانگ ہجردی مار گیا ہک باری یار وسار گیا کر زار نزار خوار گیا تتی بے وس بار سوہایا ہے
ایہا دلڑی عشق دی کٹھڑی ہے غماں مٹھڑی تے ڈکھاں کٹڑی ہے ما ڈتڑی شوق دی گھٹڑی ہے جیں صبر آرام ونجایا ہے
دل لاون حال ونجاون ہے سکھ ڈیون تے ڈکھ پاون ہے غم کھاون درد نبھاون ہے نہیڑا بے شک کوڑا جایا ہے
سوہنے باجھ فرید قرار گیا کم کار سبھو گھر بار گیا سبھ ناز نواز سنگار گیا سر بار ڈوہاگ سوہایا ہے 256 گیوں لوڑھ کلڑی وچ کن کپر دے رودھے ڈتو نی پچھلی عمر دے
تیں باجھ جیویں اصلوں نہ جیواں تیڈی اکھیں دے ساہمے پوریواں مارو ، مریلا، توں بن نہ تھیواں بٹھ ڈینہہ ہجر دے اوکھے گزرے دے
ماراں مروڑاں دھکڑے تے دھوڑے بھیجیاں سوغاتاں تیڈے وچھوڑے ڈکھڑے ڈینہوں ڈینہہ ڈیڈھے تے ڈورے ہے ہے نہ جیندے جیڑا نہ مردے
گئے وقت ویلے یاروبھلیرے ڈکھڑے ڈکھی تے کیتے وہیرے شالا ڈہاڑے تھیوم تھلیرے پاڑے گزاروں سجنیں دے گھر دے
گھولی تسیڈی گولی تسیڈی ڈے کن تے سنیں ڈکھ پیڑ میڈی پانی اساڈی تھئی رت اسیڈی روٹی ہے ٹکڑے ہاں وے جگر دے
منڈھ لا دی جندڑی ڈکھڑیں دی ڈدھڑی دردیں دی بدھڑی سوزیں دی ردھڑی ہک توں تتی دی ول کل نہ لدھڑی بئے سول صدقے چوتھے پہر دے
رہ گیوم خوشیاں وسرے ننڈھیپے دھانہہ دھانہہ کریندے آئے بڈھیپے بئے بے نوائی ڈتڑے رنڈیپے آئے بار سرتے باری قہر دے
جوگی براگی تھی کر ڈھونڈیساں کفنی ڈکھاں دی پاگل سوہیساں ایویں فریدا عمرا نبھیساں جے تیئں نہ تھیساں داخل قبر دے 257 مٹھڑی دلڑی ڈکھڑیں کٹھڑیں ہے ناز ادا دی لٹڑی
ہن زخم جگر دے آلھے دل پرزے اکھیاں نالے سے سینے پوون ابالے جند ہار ہٹی میں مٹھڑی
تتے درد اندوہ اویڑے لائے دلڑی جھوکاں دیرے ہیں حضرت عشق نویرے ڈتی پیڑ پرانی پٹھڑی
گیا چیتر فرید اجایا گھر سانول یار نہ آیا سر سولیں سخت ستایا تھئی دشمن قسمت کھٹڑی 258 نیہڑا لاون ، حال ونجاون مفتے پور پرائے نیہنے کھاندی م، سٹھڑیں سہندی ، دلڑی چا برمائے کرن شکایت ، سینگیاں سیاں گلڑے حق ہمسائے عار ویار پچار کریندے، سکڑے ماپیو جائے دیر نہیڑے امڑی جھیڑے ، بابل نت دڑکائے سس نناناں کرم بکھیڑے ، روز بروز سوائے باندیاں بردیاں محض نہ ڈر دیاں، دائی وین الائے اصلوں سدھڑا مونہہ نہ دیندے ، مامے چاجے تائے کانگا قاصد پٹھ پٹھ ہٹری یار نہ واگ ولائے ناز نواز نمانے شودھے ، ہار سنگار اجائے مارو چھوڑ ملیر ملہاراں ، آپے آ بلوائے رل مل ٹوبھے تے تڑ تاڈے ، ساڈے نال وسائے قسمت جاگے بخت بھڑائے ، قادر دوست ملائے سہجوں لیٹے تول نہالیں سوہی سیج سوہائے بھاگم سختی تے بدبختی ، بھاگ سہاگ ملھائے سانول بانہہ سراندی ڈے کر، ساری رات بنھائے چھوڑ ونجن دی دور رہن دی نہ رکھ رانجھن رائے توں بن راول جوگی دل دے ڈکھڑے کون مٹائے نہ کوئی سنگتی نہ کوئی ساتھی ، نہ کوئی حال ونڈائے سچ ہے کون پرائے ڈکھڑے ، اپنے گلڑے پائے جس تن لگڑی سوای تن جانیں، ہوراں کیا پروائے اپنے بارے آپ اٹھیسان ، دلڑی نت فرمائے کر بیواہی سٹ نندرائی ، پیچی کیچ سدھائے سنجڑی دے سنجڑیپے کیا کیا ، پیش تتی دے آئے سرخیں ، مہندیں ، تلک ، تلولیں پھکڑے رنگ ڈکھائے ہک ڈکھ سے سے سانگ خوشی دے ، سارے صاف ونجائے چولی چنڑی سوزوں بھنڑی ، آس نہ پنڑی ہائے عشقوں مول فرید نہ پھرساں ، تونے مونہہ نہ لائے 259 نین نہیں رہندے ہٹکے نین نیناں ساں اڑدے لڑدے لا کرن ناز دے لٹکے کلڑیں کوچیں شہر بزاریں، لگڑے نینہہ دے چٹکے ناز، نہورے ، نوکاں نخرے لاون برہوں دے کٹکے میہنیں ، سٹھڑیں ، طعنے ، تبر ے گھتڑے لوکاں بٹکے سہساں ٹوکاں ویساں جھوکاں، خویش قبیلے سٹ کے یار بناں پھوک اگ اڑیساں ، ہار حمیلاں پٹکے ڈکھڑے سہندے نین نہ رہندے ، بے وس تھی کر اٹکے نیہڑے باجھ فرید نہ بھاوے ، بٹھ گھت کوڑے کھٹکے 260 نین نرالے نیر نکھڑے نور نظر دے ساڑن سول سریر ساگی سوز سقر دے
کھتھڑے برہوں کٹاری کٹھڑے ناز نہورے نخرے مٹھڑے چوچک چکمک ویر ویری ول ول گھر دے
سیج سہاگ دی سڑگئی ساری ڈوڑے ڈکھ ڈوہاگ ڈہاڑی تک تک مارن تیر زہری زور زبر دے
پور پنلڑے دے پل پل دے جندڑی جکھدی جیڑا جلدے پیت پرانی پیڑ ویری درد اندر دے
سٹ کر سجن سدھایوں سوہنا ملک ملیر ملیو من موہنا چڑھ چڑھ چکدے چیر جاری جرح جگر دے
سانگ سنجی نوں سک سانول دی مونجھ مٹھی نوں مونہہ مٹھل دی ہار ہٹی ہن ہیر ہس گئے ہوش ہنر دے
نینہہ نواں نت نالہ زاری فکر فراق فرید دی یاری رگ رگ روگ دی ریڑ روندی روح ابردے 261 وسووی اکھیاں گھن گھوراں لاکے ساون آیا یار نہ آیا تھئے بادل طوفان بلاکے آون کہہ گئے ول نہ آئے دل نوں مفتی چوٹ چلاکے دل برمائے راول جوگی دھن سن بنسی پھوک بجاکے اتنا ظلم مناسب ناہیں پہلوں اپنا یار بناکے روہ جبل وچ مارو تھل وچ مارو گیا پردیس رلاکے مارو ملک ملیر دا مالک لڈ نہ جاویں جھوک وساکے جوگن تھیساں ملک ڈھونڈیساں ویساں انگ بھبوت رماکے الھڑے زخم نہ چول پپہیا ساڑ نہ کوئل کوک سناکے کروٹیاں لے ہٹ ہٹ جاندی بے وس ڈکھڑے سول سوہا کے گرجت بدرہ لسکت بجلی رم جھم بارش زور گھٹا کے ساجن باجھ فرید ہے جینا مشکل ایسے بار اٹھاکے 262 وصل ہجر یکساں وسدا دوست قریب دلیں دے
علوی سفلی یار دیاں جھوکاں خبر نہیں ایہناں کملیاں لوکاں اے دل جان پچھان ہر جا دیرے چاک مہیں دے
ڈکھ دوہاگ تے بیت حزن میں سکھ سہاگ تے ملک امن میں عاشق سمجھ سنجان سبھ مظہر ہیں یار چہیندے
چاک ببانا من نوں بھانا تن من اس دے راہ وکانا کیا وت دین ایمان شرم بھرم سبھ ملک تہیں دے
عشق فرید تصرف کیتا لایُس جڑ کر پرم پلیتا سبھ صورت سبحان ظاہر اکھیاں نال ڈسیندے
