Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> کلام خواجہ فرہد >> آکھیا خواجہ فرید نے 243-252

آکھیا خواجہ فرید نے 243-252

خواجہ فرید
March 7th, 2008

243
عشق چلائے تیر ڈاڈھے ظلم قہر دے
یار ملیا بے پیر لوں لوں وچ سو دردے

عشق اجاڑی جھوک امن دی نظر نہ آوم جوہ جتن دی
سوز ڈتس جاگیر جیڑا سولاں سڑ دے

تول دکھاں دی سیج نہ بھاندی سول سراندی درد پواندی
رگ رگ وچ ہے پیڑ ڈسدے روگ اندر دے

رہن نہ ڈیندی پیڑ پرائی سک مہینوال دی روز سوائی
کیہ جو لوڑھیم سیڑھ بوڑیم کن کپر دے

سکھ سمھن دا وقت وہایا بار برہوں دا سرتے آیا
گزر گئی تدبیر بنھ گئے وقت ہنر دے

بنھن فرید ایہہ ڈکھ ڈوہیلے شالا نال وصال سہیلے
ہوواں شکر شیر
گزرن ڈینہہ سفر دے
244
غمزے کردے جنگ لڑدے مول نہ اڑدے
نیزے تیر تفنگ قہری ناز نظردے

زلف ہے بشئیربچھوئے مارن ڈنگ نسنگ
چکدے زخم جگر دے

سانول دی ہے طرز انوکھی تن نازک دل سنگ
زرہ مہر نہ کردے

برہوں اساں ول خلعت بھیجی ساوا پیلا رنگ
سو سو سول اندر دے

عشق ونجایم شرم بھرم کوں گیا ناموس تے ننگ
گزرے وقت صبر دے

حال فرید دا ڈکھ ہیلا دلڑی کیتس تنگ
نہ جیندے نہ مردے
245
کاں کوکو کر کرلاوندا ہے
کوئی قاصد یار دا آوندا ہے

رت ساون دی ڈینہہ ملہاری باد شمالی کن من جاری
بوئی لانی کھپ خوب پھلاری کرڑ کنڈا سبھ بھاوندا ہے

آس آئی تے یاس سدھائی جھڑ بادل آ جھر مر لائی
اجڑیاں جھوکاں خنکی چائی غم ڈر ڈر لک پوندا ہے

مینہ برسات خوشی دے ویلے چھیڑن چھیڑو چھانگ سویلے
آپے دلبر کیتے میلے جیں بن جی تڑپھاوندا ہے

ٹبے ریخاں تھل تے ڈہر کل گل ڈسدے احمر اصغر
ڈکھ کشالے گزرے یکسر سکھ رگ رگ وچ دھاؤندا ہے

ڈکھ ڈوہاگ دا وقت وہایا بھاگ سہاگ دا ویلا آیا
یارفرید انگن پوں پایا
ہار سنگار سوہاوندا ہے
246
گزرگئی گزران غم دے سانگ رلیوسے
ڈٹھڑا جمل جہان نہ کجھ پلڑے پیوسے

ویندیں یار نہ کھڑ مکلایا کیچوں کوئی پیغام نہ آیا
جندڑی دا ججمان گل دا گیڑ تھیوسے

نہ ماہی رنگ مہیں دی جھوک اجاڑڈسم تہیں ڈینہہ دی
بیلا تھیا ویران تھی بے آس رلیوسے

لانویں لہندیں پیوم وچھوڑا رکھارے چڑھدیں آیم دھوڑا
مہندی سرخی پان نیلا رنگ وٹیوسے

وین سیاپے ماتم گہنے دکھ ڈوہاگ دے تول وہانے
سولاں دا سامان ازلوں داج ڈھیوسے

چھوٹی عمر رنڈیپا آیم کھوٹی قسمت کھوٹ کمایم
دوجا ایہہ ارمان ویندیں نہ مکلیوسے

جیندیں تئیں ایہہ درد بنھیساں مردیں داخ قبر وچ نیساں
پٹ پٹ تھیا خفقان رو رو خلق روویوسے

جین بن ہک پل مول نہ سے باقی کرنے آئے قصے
واہ تقدیر دا شان کیا ہاکیا تھی گیوسے

کر کر یاد فرید سجن کوں لاگل روواں ہک ہک وں کوں
جان جگر وچ کان جانی جوڑ مریوسے
247
کرن نظارے پیز نظر شالا جیویں نور وجود عیانے
سر سبحانی راز اناالحق رندی ورد لسانے

ورد مبانی کشف معانی ایل دلیں دا شانے
سمجھ سنجانیں غیر نہ جانیں سبھ صورت سبحانے

اول آخر ظاہر باطن یار عیان بیانے
کتھ منصوری تے طیفوری کتھ سرمد صنعانے

حسن پرستی شاہد مستی ساڈا دین ایمانے
راہ توحیدی ریت فریدی اپنے آپ دا دھیانے
248
کس دھرتی سے آئے ہو تیم کس نگری کے باسی رے
پرم نگر ہے دیس تمھارا پھرتے کہاں اداسی رے


کیوں ہو تے ہو جوگی بھوگی روگی طرح براگی رے
انگ بھبھوت رما کے کیونکر رکھتے بدن سنیاسی رے

اپنا آپ سنبھال کے دیکھو کرکے نظر حقیقت کی
فکر نہ کیجو یارو ھرگز آسی یا نہ آسی رے

تم ہو ساگی تم ہو ساگی واگی ذرا واگی رے
اپنی ذات صفات کو سمجھو اپنی کور شناسی رے

بات فریدی سوچ کے سنیو لا کر دل کے کانوں کو
دونوں جگ کے مالک تم ہو
بھولے اللہ راسی رے
249
کل غیر کنوں جی واندے مٹھی ریت انوکھی راندے
سٹ کر خویش قبیلہ تھیوسے بردے تیڈڑے ناں دے
سبھ صورت وچ ڈھول سنجانو تھیوو نہ درماندے
سینے جھوکاں دیدیں دیرے سوہنے دوست دلاں دے
ہر پل پل وچ کول بغل وچ یار مٹھے من بھاندے
اکھیا ں دے وچ قطر ماوے سارے سجن سماندے
شالا ونج کر حضر ت روہی دیکھوں گھر متراں دے
سدٹ کرورد فرید ہمیشہ
گیت پرم دے گاندے
250
کہیں ڈکھڑی لایم یاری
روندی عمر گزاریم ساری

سوہنے ہوت بولچ اویڑے ڈاڈھے کیتے سخت نکھیڑے
نہ کئی سدھ سلام سنیہڑے کڈے ویساں سولاں ، ماری

ایہو راول رنجھن ماہی کھس دلڑی تے تھیندا راہی
ول کردا بے پرواہی واہ ظلم تے بے نروای

مہینوالنہال نہ کیتم چھڈ کلڑی نال نہ نیتم
بھر جام ڈکھاں دا پیتم پیش آئی شہر خواری

سر آیا برہوں بکھیڑا ڈینہہ رات ہمیشہ جھیڑا
بیا کھاون آوم ویڑھا ڈھولے اصلوں محض و ساری

جی جانی کارن لوہندا غم درد الم نت کوہندا
گل ہار غماں دا سوہندا سر سہرے مونجھ مونجھاری

ماہی آن وساوے جھوکاں کیوں کرن سیالیں ٹوکاں
میڈیاں سبز تھیون ول سوکاں ونجاں واری لکھ لکھ واری

سے روگ ہزار کشالے تیڈے کارن جندڑی جالے
تھل مارو پربت کالے لاچار تتی ہن ہاری

جیں دلبر دی دل بردی تہیں باجھ فرید نہ سردی
جڑ لایس چوٹ اندردی
واہ زخم کللڑا کاری
251
کیا تھیا جو تیڈی نہ بنی
تھیسی اوہا جو رب گنی

دولت کوں چوچی لا اڑا ٹھگ باز دا ڈنکو نہ کھا
آزاد تھی صفا چن گھن سنجائی دی انی

دنیا دا نہ تھی آشنا ہے ایہہ مکارہ بے وفا
کھاویں نہ موذن دا دغا ہے پنج کنی تیکوں گھنی

دھج وچ دی جگ مگ تروڑے ڈورے تے ململ چھوڑے وے
ہے ڈلھ پتھر دی بھور وے تیں کان ہیرے دی کنی

ملا نہیں کہیںکار دے شیوے نہ جانن یار دے
سمجھن نہ بھیت اسرار دے ونج کنڈدے بھرنے تھئے دنی

ایں راہ ڈو آویں نہ ہا جے آئیں قدم دینہو دینہہ ودھا
پچھوں تے نہ ڈیکھیں مونہہ ولا حیلہ کریں سر تیئں تنی

نوہی ترس بروچل رتی روہیں پہاریں وچ تتی
شودھی سسی رلدی وتی نینہیں اکلڑی ہک جنی

ہے دل قہر دی مبتلا ہے اوہ غضب دا بے وفا
من چھڈ اتے من ڈے وی آ آپت دے وچ کھڑ بڑ بنی

سن بے وفا دی گالھ وے پچھدے نہ ہرگزحال وے
اصلوں نہ لہم سنبھال دے ڈیوے نہ چولی دی تنی

تھی خوش فرید تے شاد ول ڈکھڑیں کوں نہ کریاد ول
اجھو تھیوم جھوک آباد ول
ایہانیں نہ وہسی ہک منی
252
کیا ڈکھڑا نینہہ لیوسے
ڈکھ باجھ پلے نہ پیوسے

عشق نہیں ہے نار غضب دی تن من کیتس کولے
سولاں سڑدی آہیں بھردی ساری عمر نبھیوسے

نہ غم خورا نہ کوئی ساتھی نہ کوئی حال ونڈاوے
عشق جیہاں ڈکھ ہور نہ کوئی ماپیو ویری تھیوسے

خویش قبیلہ ہر کوئی جانیں منزل یار دیاں جھوکاں
سینگیاں سرتیاں کردیاں ٹوکاں سارا بھرم لڑھیوسے

گلیاں ، کوچے ، شہر، بزاراں لوک مریندا کانے
ننڈھڑے وڈڑے ڈیون طعنے شرم شعور ونجیوسے

گالھ نہیں اجکل دی سنجڑی روز ازل دی مٹھڑی
بے نشان سجن دے کیتے نام نشان گنویوسے

ہار ہنجھواں دا گل وچ پاواں بیٹھی رو رو حال ونجاواں
پیت سوائبی ریت نہ کائی ڈے سر مفت گھدیوسے

مونجھ مونجھاری درد وچھوڑا لکھیا باب تتی دے ڈوڑا
یار فرید خرید نہ کیتا
رو رو خلق روویوسے


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels