243 عشق چلائے تیر ڈاڈھے ظلم قہر دے یار ملیا بے پیر لوں لوں وچ سو دردے
عشق اجاڑی جھوک امن دی نظر نہ آوم جوہ جتن دی سوز ڈتس جاگیر جیڑا سولاں سڑ دے
تول دکھاں دی سیج نہ بھاندی سول سراندی درد پواندی رگ رگ وچ ہے پیڑ ڈسدے روگ اندر دے
رہن نہ ڈیندی پیڑ پرائی سک مہینوال دی روز سوائی کیہ جو لوڑھیم سیڑھ بوڑیم کن کپر دے
سکھ سمھن دا وقت وہایا بار برہوں دا سرتے آیا گزر گئی تدبیر بنھ گئے وقت ہنر دے
بنھن فرید ایہہ ڈکھ ڈوہیلے شالا نال وصال سہیلے ہوواں شکر شیر گزرن ڈینہہ سفر دے 244 غمزے کردے جنگ لڑدے مول نہ اڑدے نیزے تیر تفنگ قہری ناز نظردے
زلف ہے بشئیربچھوئے مارن ڈنگ نسنگ چکدے زخم جگر دے
سانول دی ہے طرز انوکھی تن نازک دل سنگ زرہ مہر نہ کردے
برہوں اساں ول خلعت بھیجی ساوا پیلا رنگ سو سو سول اندر دے
عشق ونجایم شرم بھرم کوں گیا ناموس تے ننگ گزرے وقت صبر دے
حال فرید دا ڈکھ ہیلا دلڑی کیتس تنگ نہ جیندے نہ مردے 245 کاں کوکو کر کرلاوندا ہے کوئی قاصد یار دا آوندا ہے
رت ساون دی ڈینہہ ملہاری باد شمالی کن من جاری بوئی لانی کھپ خوب پھلاری کرڑ کنڈا سبھ بھاوندا ہے
آس آئی تے یاس سدھائی جھڑ بادل آ جھر مر لائی اجڑیاں جھوکاں خنکی چائی غم ڈر ڈر لک پوندا ہے
مینہ برسات خوشی دے ویلے چھیڑن چھیڑو چھانگ سویلے آپے دلبر کیتے میلے جیں بن جی تڑپھاوندا ہے
ٹبے ریخاں تھل تے ڈہر کل گل ڈسدے احمر اصغر ڈکھ کشالے گزرے یکسر سکھ رگ رگ وچ دھاؤندا ہے
ڈکھ ڈوہاگ دا وقت وہایا بھاگ سہاگ دا ویلا آیا یارفرید انگن پوں پایا ہار سنگار سوہاوندا ہے 246 گزرگئی گزران غم دے سانگ رلیوسے ڈٹھڑا جمل جہان نہ کجھ پلڑے پیوسے
ویندیں یار نہ کھڑ مکلایا کیچوں کوئی پیغام نہ آیا جندڑی دا ججمان گل دا گیڑ تھیوسے
نہ ماہی رنگ مہیں دی جھوک اجاڑڈسم تہیں ڈینہہ دی بیلا تھیا ویران تھی بے آس رلیوسے
وین سیاپے ماتم گہنے دکھ ڈوہاگ دے تول وہانے سولاں دا سامان ازلوں داج ڈھیوسے
چھوٹی عمر رنڈیپا آیم کھوٹی قسمت کھوٹ کمایم دوجا ایہہ ارمان ویندیں نہ مکلیوسے
جیندیں تئیں ایہہ درد بنھیساں مردیں داخ قبر وچ نیساں پٹ پٹ تھیا خفقان رو رو خلق روویوسے
جین بن ہک پل مول نہ سے باقی کرنے آئے قصے واہ تقدیر دا شان کیا ہاکیا تھی گیوسے
کر کر یاد فرید سجن کوں لاگل روواں ہک ہک وں کوں جان جگر وچ کان جانی جوڑ مریوسے 247 کرن نظارے پیز نظر شالا جیویں نور وجود عیانے سر سبحانی راز اناالحق رندی ورد لسانے
ورد مبانی کشف معانی ایل دلیں دا شانے سمجھ سنجانیں غیر نہ جانیں سبھ صورت سبحانے
اول آخر ظاہر باطن یار عیان بیانے کتھ منصوری تے طیفوری کتھ سرمد صنعانے
حسن پرستی شاہد مستی ساڈا دین ایمانے راہ توحیدی ریت فریدی اپنے آپ دا دھیانے 248 کس دھرتی سے آئے ہو تیم کس نگری کے باسی رے پرم نگر ہے دیس تمھارا پھرتے کہاں اداسی رے
کیوں ہو تے ہو جوگی بھوگی روگی طرح براگی رے انگ بھبھوت رما کے کیونکر رکھتے بدن سنیاسی رے
اپنا آپ سنبھال کے دیکھو کرکے نظر حقیقت کی فکر نہ کیجو یارو ھرگز آسی یا نہ آسی رے
تم ہو ساگی تم ہو ساگی واگی ذرا واگی رے اپنی ذات صفات کو سمجھو اپنی کور شناسی رے
بات فریدی سوچ کے سنیو لا کر دل کے کانوں کو دونوں جگ کے مالک تم ہو بھولے اللہ راسی رے 249 کل غیر کنوں جی واندے مٹھی ریت انوکھی راندے سٹ کر خویش قبیلہ تھیوسے بردے تیڈڑے ناں دے سبھ صورت وچ ڈھول سنجانو تھیوو نہ درماندے سینے جھوکاں دیدیں دیرے سوہنے دوست دلاں دے ہر پل پل وچ کول بغل وچ یار مٹھے من بھاندے اکھیا ں دے وچ قطر ماوے سارے سجن سماندے شالا ونج کر حضر ت روہی دیکھوں گھر متراں دے سدٹ کرورد فرید ہمیشہ گیت پرم دے گاندے 250 کہیں ڈکھڑی لایم یاری روندی عمر گزاریم ساری
سوہنے ہوت بولچ اویڑے ڈاڈھے کیتے سخت نکھیڑے نہ کئی سدھ سلام سنیہڑے کڈے ویساں سولاں ، ماری
ایہو راول رنجھن ماہی کھس دلڑی تے تھیندا راہی ول کردا بے پرواہی واہ ظلم تے بے نروای
مہینوالنہال نہ کیتم چھڈ کلڑی نال نہ نیتم بھر جام ڈکھاں دا پیتم پیش آئی شہر خواری
سر آیا برہوں بکھیڑا ڈینہہ رات ہمیشہ جھیڑا بیا کھاون آوم ویڑھا ڈھولے اصلوں محض و ساری
جی جانی کارن لوہندا غم درد الم نت کوہندا گل ہار غماں دا سوہندا سر سہرے مونجھ مونجھاری
ماہی آن وساوے جھوکاں کیوں کرن سیالیں ٹوکاں میڈیاں سبز تھیون ول سوکاں ونجاں واری لکھ لکھ واری
سے روگ ہزار کشالے تیڈے کارن جندڑی جالے تھل مارو پربت کالے لاچار تتی ہن ہاری
جیں دلبر دی دل بردی تہیں باجھ فرید نہ سردی جڑ لایس چوٹ اندردی واہ زخم کللڑا کاری 251 کیا تھیا جو تیڈی نہ بنی تھیسی اوہا جو رب گنی
دولت کوں چوچی لا اڑا ٹھگ باز دا ڈنکو نہ کھا آزاد تھی صفا چن گھن سنجائی دی انی
دنیا دا نہ تھی آشنا ہے ایہہ مکارہ بے وفا کھاویں نہ موذن دا دغا ہے پنج کنی تیکوں گھنی
دھج وچ دی جگ مگ تروڑے ڈورے تے ململ چھوڑے وے ہے ڈلھ پتھر دی بھور وے تیں کان ہیرے دی کنی
ملا نہیں کہیںکار دے شیوے نہ جانن یار دے سمجھن نہ بھیت اسرار دے ونج کنڈدے بھرنے تھئے دنی
ایں راہ ڈو آویں نہ ہا جے آئیں قدم دینہو دینہہ ودھا پچھوں تے نہ ڈیکھیں مونہہ ولا حیلہ کریں سر تیئں تنی
