233 سکھ سمھن سدھایم یار نہ نیتم سنگ وے سیج رنگیلی سٹیم پسیلی دھانہہ کرم انگ انگ وے نکلن آہیں سنجھ صباحیں ڈکھڑیں کیتم تنگ وے سجن سدھائے ول نہ آئے واہ قادر دا رنگ وے کول نہ نیتم ڈھول دلیں دے روہی رلیوم کرنگ وے ٹلیم نہ سختی تے بدبختی گیا ناموس تے ننگ وے درد اولڑے سول کللڑے تن من چور چورنگ وے رلدی تھل وچ یار نہ ول وچ دلڑی لگڑی جنگ وے عشق فرید چھکا موئیں جیندیں ڈے سر مول نہ سنگ وے 234 سون سگن سوہاندا ہے متاں سانول اساں ول آندا ہے
فال وصال دی کرے چبولے لالی لوے تے کانگا بولے سہجوں انگ نہ ماوم چولے سیج ہسے گھر بھاندا ہے
سوز اندوہ تھئے آزاری سول کریندے نالہ زاری ہجر ڈوہاگ نوں مونجھ مونجھاری درد الم غم کھاندا ہے
آس امید نوید ہے شادی عید سعید مبارک بادی راحت ہر دم وادھو وادھی سکھ سکھڑا ڈکھ ماندا ہے
لانی پھوگ پھلاری واہ واہ کنڈری کرڑ سنگاری واہ واہ چنکی گھنڈ تواری واہ واہ جھوکاں مال نہ ماندا ہے
گیا فرید ڈوہاگ دا ویلا صحن سوہیلا گھر البیلا آپے دلبر کیتم میلا جیں بن جی تڑپھاندا ہے 235 سوہنا نحن اقرب ڈسدا ڑی ساڈے نال نہ ہس رس وسدا ڑی
کیں نوں ڈکھ دی گالھ سناواں کلڑی سیج ستی تڑپھاواں تارے گن گن رات نبھاواں ہے جی اوکھا بے وس دا ڑی
کولے وسدا بھیت نہ ڈسدا دلڑی کھسدا ول ول نسدا ڈیکھ کے حال ایہیں بیکس دا کر ٹھہہ ٹھہہ دوروں ہسداڑی
نازک ڈھنگ عجائب ون دا سانول ڈھولے من موہن دا مان کراں کیا یار سجن دا اوہ دلبر ہے ہرکس دا ڑی
ایہہ بیکار فرید نہ بھایا لوہے وانگ بہوں بے مایہ فخر پیے دی صحبت آیا تھیا ہمسایہ پارس دا ڑی 236 سوہنے یار باجھوں میڈی نہیں سردی تانگھ آوے ودھدی سک آوے چڑھدی
کیتا ہجر تیڈے میکوں زاروزارے دل پارے پارے سردھار ودھارے مونجھوادھول وادھے ڈکھ تارو تارے رب میلے ماہی بیٹھی دھانہہ کر دی
سوہنا یار ماہی کڈیں پاوے پھیرا شالاپا کے پھیرا پچھے حال اوہ میرا دل درداں ماری ڈکھاں لایا دیرا راتیں آہیں بھردی ڈینہاں سولاں سڑدی
پنوں خاں میرے کیتی کیچ تیاری میں منتاں کردی تروڑی ویندا یاری کئی نہیں چلدی کیا کیجے کاری سٹ باندی بردی تھیساں باندی بردی
رو رو فریدا فریاد کرساں غم باجھ اس دے بیاساہ نہ بھرساں جاں تھیسم میلا جاں رلدی مرساں کہیں لاڈکھائی دل چوٹ اندردی 237 سیج سوہاوم بیلی سکدی بانہہ چوڑیلی یار نہ ملدا عالم کھلدا اوکھڑا حال اولڑے ول دا سنج بر صحن حویلی
