ٹکی رات وچ اس نے '' نہیں'' ایس طراں کہیا کہ قبراں تے سیویاں چوں سہسراں پِتر چنگھاڑ اُٹھے پت ونتے پِتا دا سِر کمبیا تے پلاں وچ کالے وال چٹے ہو گئے پاون کتاباں دے اکھراں ہیٹھ پھُل دِسے، جل تے تردے موئی ماں تربھکی۔۔۔ نکی رات وچ اُس نے '' نہیں'' ایس طراں کہیا کہ تارے کنے ہی پل (جھانجھراں ) وانگ چھنکدے رہے مٹی چوں سوہا گلاب اُگیا تیویں جاگ کے نِرت کرن لگی رُکھاں توں سہساں پتے جھڑے سہسراں نویں پھُٹے بہت کجھ ٹٹن دی آواز آئی بیڑیاں' ہتھکڑیاں، جیل دیاں کندھاں تے زنجیر کسے وی بھیانک چیک سُنی شاید اوہ اندھکار مر رہیا سی جو صدیاں توں بیمار سی ٹکی ہوئی رات وچ اُس نے نہیں ایس طراں کیہا کہ لوہے دے گیٹ وچوں' ہزاراں بچے ہسدے شور مچاوندے باہر نکلے تے اوہ پتھر دے بنے مگر مچھ دے مونہہ وانگ کھلا رہ گیا
