میں رات دا آخری جزیرہ گھر رہیا ورلاپ کردا ہاں میں مارے گئے وقتاں دا آخری ٹوٹا ہاں زخمی ہاں اپنے واکاں دے جنگل وچکار' لکیاں کرہاندا ہاں تمام مر گئے پتراں دے نونہہ میری چھاتی دے وچ کھبے پئے نیں ذرا ویکھ تاں سہی مر گئیاں نوں وی جیوندے رہن دی کِنی لالسہ ہے
