میری ہر شاخ وچ دھرت دا سوگ ہے میرے پتیاں نوں پت جھڑ سُکاؤندی رہی پتے کِر دے رہے لفظ بن دھرتی تے میں ایہہ لکھیا ہوا جو لکھاؤندی رہی میں تاں دھرتی ہاں، میرا ہرکھ سوگ کیہ میری ہونی تاں ایہو ہے صدیاں توں ہی ٹٹدے پتیاں نوں سینے دے وچ سانبھ کے پھٹدے پتیاں نوں لوری سناؤندی رہی اوہ مرے صبر ہتھوں دُکھی ہو گئے انت اِک دن اوہ جوالا مُکھی ہو گئے میں بڑے دن تسیہے ' دغے' حادثے اپنے سینے دے اندر لُکاؤندی رہی توں کسے توں وی پچھ لے کہ میری زبان ایہہ کدی تلخ ہوئی نہ سی اس طراں ساز دی تار توں تیغ دی دھار وچ پلٹدی سو برس تھرتھراؤندی رہی میں گیا ہاں ستمگر دے دربار وی سر تے لٹکی ہے شاہاں دی تلوار وی پر کوئی مہر سی میری آواز تے جو وی دل نے کہیا گیت گاؤندی رہی میں ہوا ہاں تے رُکھ ہی مرا ساز ہے پر کسے شہنشاہی نوں اعتراض ہے اُس نُوں پچھے بناں بیٹ برکھا دی کیوں گیت دھرتی دے دکھ سکھ دے گاؤندی رہی میں تاں دھرتی دے دُکھڑے نوں سہنا وی ہے جیہڑیاں بدیاں کرے اوہنوں کہنا وی ہے انت دھرتی ہی میرے جیہا نوں سدا اپنے سینے دے اندر لُکاؤندی رہی جیہڑے دھرتی چ لُکدے اوہ لُکدے نہیں لوک کہندے نیں مک گئے اوہ مُکدے نہیں دھرت اوہناں دے کن کن نوں مڑ جوڑ کے پھل پتیاں بنا پھر اُگاوندی رہی ڈر ستم توں ستمگر جیہا ہو گیا ہن تاں پاتر وی پتھر جیہا ہو گیا اوہ نہیں بولیا اُٹھ نہ در کھولیا پؤن گلیاں دے وچ وَین پاؤندی رہی
