امرت ویلے رب پُکارے میں نہ کھولے اُٹھ دوارے زہر پہر وچ میرا ہن دُرکارے جانا وی بندا ہے میرے دُھکھدے سبھ حرفاں دا میریاں ساریاں ہی نظماں دا کسے ندی دیاں لہراں اندر تارے جانا وی بندا ہے اوہ پچھدے نیں کون سی والد کِتھے دبیا تیرا مرشد ایہو جیہا نوں قبراں پُٹ اکھاڑے جانا وی بندا ہے میں کدے بنیا نِیر کسے لئی میں وی سزاں بیدرد، ایسے لئی کسے مواتے ہتھوں میرا ساڑے جانا وی بندا ہے میں وی حق پرائے بھوگے مانے مان دوجیاں جوگے اُن آئی پر تھاویں میرا مارے جانا وی بندا ہے ادھی راتیں کُوکاں پیأاں جیہدیاں سبھ گلیاں مر گئیاں اُٹھ کسے نہ ساراں لئیاں کلے کلے ہُن سبھناں دا مارے جانا وی بندا ہے تُر پیندے نے ادھی رات بلدے سویو اٹھ مواتے کیہو جہے مہمان نہ آؤندے ادھی راتے وڈے تڑکے ارتھی وچ بدل جاندا ہے جیہڑا وی دروازہ کھڑکے سبھ دے ہوندیاں کلے کلے واری بن واری سبھ چلے ایس نرموہے شہر دا انج اجاڑے جانا وی بندا ہے نہیں وسیے کہاون جوگا وسدا ہے پر اُجاڑن جوگا ایس ان ہوئے دا موئے دا مارے جانا وی بندا ہے
