ہن چھوہن لگا تینوں بہو چتکار ہویا اندھیر تڑپ اُٹھے سو سنکھ ناد وِلکے گھڑیال کھڑک اُٹھے چُلھیوں نکل مواتے ماواں پتنِیاں بھیناں دے سینیاں چ سُلگے اک نار کھلے کیسی کُوکی تے دوڑ اُٹھی اُس دے قہر توں کمبے کل دیوتیاں دے پتھر تے مُکٹ راجیاں دے ست گُرو ہوئے کروپی تے ہسے میرے چیلے میں ہتھ اپنا تیریاں تاراں توں دور کیتا ترباں تُوں دور کیتا میں ہونٹھ دور کیتے رادھا نوں موہن والی ایس مدھر بنسری توں ڈریا میں رُکمنی دی خاموش وِلکنی توں اک صاف اُجلا ورقہ میرے قریب آیا میرے تے کجھ وی لکھ دے نیکی بدی دی کردے سجری نشاندہی قدرت تے سبھیاتا وچ اک ہور عہد نامہ توں آپنی اِچھا ورگا اُپنشد نواں رچ دے میرے تے کجھ وی لِکھ دے توں آپ مُکت ہوجا تے اِس نوں مُکت کردے توں آپ نیر ہوویں تے اِس دے سپنے اندر سلگن سدا مواتے ایہہ تاں سہی نہیں نہ اِک صاف اُجلا ورقہ میرے قریب آیا تے لِکھنوں ڈر گیا میں
