اُنج تاں میں وی چندر بنسی سہجاودی، سندھیا مُکھی کوی ہاں اُنج تاں مینوں وی بہت چنگی لگدی ہے کمرے دی نمی روشنی وچ اداس پانی دی گھمن گھیری وانگ چلدے ایل پی چوں آؤندی اَیمن کلیان دی دُھن اُنج تاں مینوں وی بہت چنگا لگدا ہے شبداں تے ارتھاں دیاں کُنجیاں نال کدی برہمنڈ نوں بند کرنا کدی کھول دینا کلاس روم وچ بدھ دی آہنسا بھاونا نوں چِٹے کبوتر وانگ پلوسنا سفیدیاں ورگے حُسناں تے بدل وانگ رس رس وسنا اُنج تاں مینوں وی بہت چنگا لگدا ہے اسمان اُتے تاریاں نوں جوڑ جوڑ تیرا تے اپنا ناں لکھنا پر جد کدی اچانک بندوق دی نالی چوں نکلدی اگ نال پڑھن گیاں دی چھاتی تے اوہناں دا بھوِکھ لکھیا جاندا ہے جاں ڈونگھے بیجے جاندے ہنن گیاہ دے شرے جاں سکھایا جاندا ہے ایسا سبق کہ گھر جا کے ماں نوں سُناوی نہ سکن تاں میرا جِیاء کردا ہے جنگل چ چھُپے گوریلے نوں کہاں: ایہہ لے میریاں کوِتاواں بال کے اگ سیک لے اوس پل اوس دی بندوق دی نالی چوں نکلدی آواز نوں خوبصورت شعر وانگ مڑ مڑ سنن نوں جیاء کردا ہے ہنسادی اینی کاوک ہو سکدی ہے میں کدی نہیں سی سوچیا چٹا کبوتر لہولہان میرے اوہناں چِٹے ورقیاں تے ڈگ پیندا ہے جنہاں تے میں تینوں خط لکھن لگا ساں خط ایوں وی لکھے جان گے میں کدے نہیں سی سوچیا
