اودوں وارث شاہ نوں ونڈیا سی ہن شِو کمار دی واری اے او زخم پرانے بھل وی گئے نویاں دی فِرجو تیاری اے مینوں تاں شیخ فرید بناں امیو وی پھِکا لگدا اے مینوں تاں سنت کبیر بناں دو میل ہی نکا لگدا اے جو وی جگ دا ہے میرا ہے مینوں ہر اک جوت پیاری ہے اسمان جیہدے لئی تھال جیہا سورج تے چند چراغ دھرے تارے جس خاطر موئے سن تے پون چور دِن رات کرے اس شاعر دی کوِتا دے وِچ ایہہ لِیک جیہی کس ماری اے جو آپنی ماں نوں ماں نہ کہے اوہ چھاواں دلوں تھڑ جاوے گا دُھپاں بیگانیاں سہ سہ کے اِک دن آپے مڑ آوے گا اُس نوں جاپے گا واج جیویں اوہدے ٹھنڈ ری ماں نے ماری اے میں کد کہناں انصاف نہ منگ جاں ایہہ حق لئی چھیڑ نہ جنگ پر دُشمن دی پہچان تاں کر ایویں نہ لٹ اپنے ہی انگ ایوں کھمباں دی توہین نہ کر ایہہ چھوٹی بہت اڈاری ہے دُکھاں دے خلاف اجے لڑنا بھکھاں دے خلاف اجے لڑنا جو چھاں دے بہانے کھا جاندے رُکھاں دے خلاف اجے لڑنا تیری تیغ دی دھار توں میں صدقے ایہدی لوڑ توں کون انکاری اے ایہنوں سانبھ کے رکھ، لشکا کے رکھ ایہدی دھار نوں سان چڑھا کے رکھ نھیرے وچ چانن لِکھنا ایں ایہنوں اگ دی لاٹ بنا کے رکھ کجھ سمیاں وچ ہوندی کیول شمشیر ہی اِک لکھاری ہے پر تُریا پینڈا کیوں تُرنا اگے وی واٹ جو بھاری اے
