میری دُھپ بیمار پئی ہے میرے سورج نوں گھڑیاں نے ٹُک دتا ہے دفتر دے دروازیوں باہر' میری نظم اُڈیکدی مینوں بُڈھی ہو گئی اوس وچاری دے تاں لمے وال سہانے بناں پلوسن دے چٹے ہوگئے میں کرسی وچ چِن ہویا ہاں کُرسی وچ چنیاں پتراں نوں صاحب زادے کون کہے؟ سرکس والا بڈھا شیر ہنے آوے گا میز تے کھلرے سُفنے تک کے، سُورجاں، رُکھاں، ندیاں دے پرچھاویں تک کے میز تے وِچھیاں لمیاں لمیاں سڑکاں تک کے تپ اُٹھے گا آپنی نظر قہر دی پاکے میرے سپنے بھسم کرے گا میں امبر سڑکاں، میں جنگل گُچھوں مُچھوں ہو کے اِک دراز دے اندر بہہ جاواں گا ہن تاں مینوں مورنیاں توں ڈر لگدا ہے رنگ برنگے نوٹاں دیاں تتلیاں پھڑ دے لکڑ لوہے تے نھیرے دے جنگل اندر سارے یار گواچ گئے نیں تکدے تکدے آپنا زہر پرایا ہویا کوِتا باہر بیمار ہوئی ہے میں ہاں، اک بیمار شیشہ ہے جو میرا اِتہاس نہ جانے میں جیہڑی ریتا توں اک دن، سنے دوستاں، سنے قافلے، سنے سُفنیاں دی لنگھیا ساں اوس نوں کجھ وی یاد نہیں ہے جس ریتا تے پیڑ سی میرا اوہ ریتا ہن سر تے وِچھی کِنکا کِنکا کر کے میرے نقشاں اُتے ڈگ رہی ہے میں ریتا وچ پوٹا پوٹا گم رہیا ہاں آخر اک دن ریتا وچ چِنیا جاواں گا ریتا وچ چنیاں پُتراں نوں صاحب زادے کون کہے گا
