جندے نی اسیں اج تیرے مہمان کھِڑیار ہے تیرا باغ بغیچہ' جگدے نین پران تینوں کیہ دسیے نی کل دئیے کھڑئیے' عمراں وس اِتہاس کیہڑے جنم دے اسیں گُناہی سانوں کون ویلے دی پیاس گھروں تُرے سی اسیں سوہے تے ساوے راہاں نے کیتے نی ویران۔۔۔۔ ماواں نے تیرے سی چُم کے متھّے دُدھ دھوتے سی سرخاب دیس بگانے جوبن پھٹیا متھے تے پھٹ پئے داغ ہن تاں تن من ویس وٹائے سانوں ماں دی نہ کسے پچھان۔۔۔۔ گھروں تُرے سی اسیں تیرے ورگے کلیاں دی مُسکان نِکے نِکے ہاسے تے نِکے نِکے روسے ساڈے بُلھیاں چوں ڈُلھ ڈُلھ جان تیرے تِیک اپڑ دے بُجھ گئے اسیں رہے نہ تیرے ہان جِندے نی اسیں اج تیرے مہمان کھِڑیا رہے تیرا باغ بغیچہ، جگدے نین پران
